Κυριάκο, κάντο όπως ο Ρήγκαν ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Κυριάκο, κάντο όπως ο Ρήγκαν

Τετάρτη 18 Δεκεμβρίου 2019

Του Σάκη Μουμτζή

Οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στους 21 «μάγκες» και στο σωματείο τους, γιατί απέδειξαν για μιαν ακόμα φορά, πού οδηγεί η καταχρηστική άσκηση ενός δικαιώματος.

Στην ταλαιπωρία εκατομμυρίων πολιτών, που τους σιχάθηκαν.

Σήμερα, στην μεταμνημονιακή εποχή, η φάρα των συνδικαλιστών θεωρείται από τους πολίτες ως μια από τις πληγές που κατατρώγουν την κοινωνία. Γι΄αυτό και όσες προσπάθειες έγιναν, πρόσφατα, για κινητοποιήσεις απέτυχαν παταγωδώς.

Η κοινωνία, πλέον, θέλει να φύγει μπροστά. Και η φάρα των συνδικαλιστών είναι ένα από τα βαρίδια που την τραβούν προς τα κάτω. Ας το αντιληφθούν όλοι. Οι συνειδήσεις των πολιτών έχουν αλλάξει.

Έχει γίνει κατανοητό και είναι απαίτηση της κοινωνίας, αυτές οι καταχρηστικές συμπεριφορές των ολίγων, να παταχθούν. Οι πολίτες δεν μπορούν να υφίστανται τις συνέπειες παράλογων απαιτήσεων. Η πολιτεία έχει πολλά όπλα.

Ο πρωθυπουργός πρέπει να αλλάξει—επί τέλους-- τον συνδικαλιστικό νόμο. Ένα κατασκεύασμα της δεκαετίας του 80 που συνέβαλε τα μέγιστα στο κλείσιμο δεκάδων επιχειρήσεων και στην ανάδειξη της «συμπαθούς» τάξης των συνδικαλιστών. Άνθρωποι που ζήτημα είναι αν δούλεψαν δύο χρόνια, μετά, με την ιδιότητα του συνδικαλιστή, γνώρισαν τιμές και μεγαλεία. Μέχρι και υπουργοί έγιναν.

( Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΓΣΕΕ μέσα σε 30 χρόνια, 1980-2010, έγιναν 5280 απεργίες και το 96% αφορούσε το Δημόσιο. Τους καλύτερα βολεμένους).

Σήμερα επειδή αυτός ο νόμος και οι παραφυάδες του είναι ξεπερασμένος από τις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, η κυβέρνηση οφείλει να τον καταργήσει.

Εν έτει 2020 ο οποιοσδήποτε συνδικαλιστικός νόμος οφείλει:α) να μεριμνά για την εξυπηρέτηση των πολιτών και β) να τιμωρεί όσους απεργούν προβάλλοντας παράλογα και προκλητικά αιτήματα, όπως οι 21. Το παράδειγμα υπάρχει και μάλιστα από μια χώρα που έχει ένα από τα δημοκρατικότερα πολιτεύματα.

Επί προεδρίας Ντ.Ρήγκαν, το 1981, απήργησαν οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, με μισθολογικά αιτήματα, με αποτέλεσμα να ταλαιπωρηθούν εκατομμύρια πολίτες. Ο Πρόεδρος Ρήγκαν, αντί να ενδώσει στις απαιτήσεις των συνδικαλιστών, όπως έκαναν οι προηγούμενοι Πρόεδροι, έπραξε αυτό που κάνει ο κάθε ηγέτης που σέβεται τους πολίτες και τον εαυτό του.

Απέλυσε όλους τους απεργούς, στερώντας τους το δικαίωμα να ξαναδουλέψουν στο Δημόσιο, και μέσα σε λίγες ημέρες αποκαταστάθηκε πλήρως η εναέρια κυκλοφορία.

Ένας πολιτικός αναδεικνύεται σε ηγέτη από κάτι τέτοιες ενέργειες. Τότε κερδίζει την εμπιστοσύνη του κόσμου και τον σέβονται και τον υπολογίζουν και οι αντίπαλοι του. Τότε δείχνει πως διαθέτει το μεγαλύτερο προτέρημα ενός πολιτικού.

Την αποφασιστικότητα.

Καλές είναι οι συγγνώμες, αλλά αυτές δεν θεραπεύουν το πρόβλημα. Αναμφίβολα δείχνουν πως υπάρχει πλήρης επίγνωση της καταστάσεως, αλλά χρειάζεται και το επόμενο βήμα που είναι η αντιμετώπιση της.

Πώς θα θωρακιστεί η κοινωνία από τις καταχρηστικές δράσεις θλιβερών μειοψηφιών και από τα προκλητικά αιτήματα του; Σε αυτήν την ερώτηση καλείται να δώσει απάντηση ο πρωθυπουργός. Οι πολίτες ταλαιπωρούνται και προς το παρόν το κόστος αυτής της ταλαιπωρίας το εισπράττουν οι απεργοί.

Αν όμως η κυβέρνηση μείνει μόνο στα λόγια και δεν λάβει ριζικά μέτρα αντιμετωπίσεως του φαινομένου, τότε, πολύ σύντομα, αυτή θα εισπράξει την οργή των πολιτών.

Ο πρωθυπουργός ας δει πώς ενήργησε ο Ντ.Ρήγκαν και ας πράξει αναλόγως.

ΠΗΓΗ: LIBERAL

Τζιχαντιστής στο Λονδίνο - Είναι η ισλαμική ταυτότητα συμβατή με τον δυτικό τρόπο ζωής;

Λυγερός Σταύρος

2 Δεκεμβρίου 2019

Κάθε επίθεση της ισλαμικής τρομοκρατίας στην Ευρώπη επαναφέρει στο τραπέζι το ερώτημα εάν το Ισλάμ είναι συμβατό με τον δυτικό τρόπο ζωής και ως εκ τούτου εάν είναι δυνατή η μαζική ενσωμάτωση των μουσουλμάνων στις δυτικές κοινωνίες. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα με την επίθεση του "μοναχικού λύκου" Ουσμάν Καν, ο οποίος σκότωσε με μαχαίρι δύο νέους επιστήμονες και τραυμάτισε τρεις σε εκδήλωση που οργάνωσε το πανεπιστήμιο του Cambridge για επανένταξη κρατουμένων.

Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι ο 28χρονος δράστης είχε καταδικασθεί το 2012 για ισλαμική τρομοκρατία και είχε αφεθεί ελεύθερος υπό όρους το 2018 και ως πρώην κατάδικος συμμετείχε στην εκδήλωση. Το γεγονός ότι την ευθύνη ανέλαβε το Ισλαμικό Κράτος δείχνει ότι παρότι είχε ζητήσει να "αποριζοσπαστικοποιηθεί" όταν βρισκόταν στη φυλακή, διατήρησε σχέσεις με το Ισλαμικό Κράτος, έστω κι αν έδρασε μόνος του.

Η στράτευση στην ισλαμική τρομοκρατία νέων μουσουλμάνων που έχουν μεγαλώσει στη Δύση αποδίδεται από αριστερούς και φιλελεύθερους στον κοινωνικό αποκλεισμό που συνήθως οι νέοι μουσουλμάνοι υφίστανται. Αναμφίβολα, αυτός ο παράγοντας παίζει ρόλο στην ανάπτυξη του ισλαμικού φονταμενταλισμού, ο οποίος είναι η ακραία εκδοχή του σουνιτικού Ισλάμ και λειτουργεί σαν δεξαμενή στρατολόγησης για την ισλαμική τρομοκρατία. Όποιος, όμως, θεωρεί ότι ο κοινωνικός αποκλεισμός είναι ο αποκλειστικός λόγος που ωθεί μουσουλμάνους στην ισλαμική τρομοκρατία βλέπει μόνο την όψη που ταιριάζει στο ιδεολόγημά του.
Ενδεικτική του κλίματος που επικρατεί στο ευρωπαϊκό φιλελεύθερο πολιτικό σύστημα είναι η δημόσια ερμηνεία του Γιούνκερ μετά τις πολύνεκρες επιθέσεις της ισλαμικής τρομοκρατίας στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες. Πρώτα εξέφρασε την απορία του για το γεγονός ότι οι δράστες ήταν νέοι μουσουλμάνοι που γεννήθηκαν στην Ευρώπη, φοίτησαν σε ευρωπαϊκά σχολεία και συμμετείχαν στην κοινωνική ζωή.
Στη συνέχεια, ο μέχρι πρότινος πρόεδρος της Κομισιόν, είχε ομολογήσει ότι καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν έχει να επιδείξει επιτυχίες στον τομέα της ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων. Τέλος, και αυτό είναι το κρίσιμο, είχε αποδώσει την αποτυχία σε όσους αρνούνται να αποδεχθούν και να ενσωματώσουν τους μουσουλμάνους που βρίσκονται πολλά χρόνια στην Ευρώπη!

Δέσμια της πολιτικής ορθότητας

Η ερμηνεία του εκείνη είναι δέσμια της πολιτικής ορθότητας και ως εκ τούτου απελπιστικά μονομερής. Στην πραγματικότητα, αντιστρέφει τη σχέση αιτίου-αποτελέσματος. Προφανώς, υπάρχουν ξενοφοβικές και ρατσιστικές δυνάμεις στην Ευρώπη. Προφανώς υπάρχουν διακρίσεις. Δεν είναι, όμως, αυτός ο αποκλειστικός λόγος της μη ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων.
Υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις σουνιτών με καλές σπουδές και καριέρες στη Δύση, οι οποίοι για ιδεολογικούς λόγους προσχώρησαν στον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Όπως, επίσης, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις νεαρών μουσουλμάνων, που προέρχονται από υποβαθμισμένες συνοικίες και έχουν ποινικό μητρώο, οι οποίοι βρήκαν νόημα ζωής στον ισλαμικό φονταμενταλισμό και στη συνέχεια στρατεύθηκαν στην ισλαμική τρομοκρατία.
Τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι η ενσωμάτωση των μουσουλμανικών κοινοτήτων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι δύσκολη και ενίοτε αδύνατη. Δεν είναι τυχαίο ότι σε πρώην αποικιοκρατικές χώρες, όπως η Βρετανία και η Γαλλία, όπου υπάρχουν μουσουλμανικές κοινότητες τρίτης γενιάς, ο ισλαμικός φονταμενταλισμός αναπτύχθηκε και παρά τη στρατιωτική ήττα των τζιχαντιστών στο Ιράκ και στη Συρία δεν υποχωρεί.
Οι ισλαμικοί τρομοκρατικοί πυρήνες στην Ευρώπη συγκροτήθηκαν συνήθως από νέους σουνίτες, οι οποίοι είτε είχαν πάει στη Μέση Ανατολή για να πολεμήσουν στις γραμμές της Αλ Κάιντα και κυρίως του Ισλαμικού Κράτους, είτε είχαν εμπνευσθεί από τη δράση τους. Οι τρομοκρατικοί πυρήνες συγκροτήθηκαν κυρίως στη βάση των αρχέγονων δεσμών εμπιστοσύνης: Στρατολογήθηκαν αδέλφια, ξαδέλφια, συγγενείς και στενοί φίλοι.
Δεν πρέπει, λοιπόν, να εντυπωσιάζει το γεγονός ότι στον κατάλογο των τρομοκρατικών επιθέσεων στη Δύση τα τελευταία χρόνια πρωταγωνιστούν αδέλφια και φίλοι. Ούτε να εντυπωσιάζει το συμπέρασμα μελέτης που καταδεικνύει πως το στενό οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον γνωρίζει την προσχώρηση στον ισλαμικό φονταμενταλισμό και συχνά γνωρίζει και την πρόθεση συμμετοχής σε τρομοκρατική ενέργεια, αλλά δεν κάνει τίποτα για να την εμποδίσει.

Υποτιμούν την ισλαμική ταυτότητα

Τα τζαμιά είναι χώρος προσευχής, αλλά και χώρος γνωριμίας και επαφής. Το γεγονός ότι παρακολουθούνται από τις υπηρεσίες ασφαλείας δεν αποτρέπει προσηλυτισμό και ενδεχομένως στη συνέχεια στρατολόγηση στην ισλαμική τρομοκρατία. Τόσο στις μουσουλμανικές κοινωνίες όσο και στις μουσουλμανικές κοινότητες της Δύσης, οι φονταμενταλιστές όχι μόνο δεν είναι απομονωμένοι από τους υπόλοιπους σουνίτες, αλλά συχνά ισχύει το αντίθετο. Είναι πρόσωπα σεβαστά και με επιρροή.
Δεδομένου ότι οι τρομοκράτες κινούνται στους κύκλους των φονταμενταλιστών σαν τα ψάρια στο νερό, έχουν εξασφαλίσει ένα ζωτικό χώρο αφενός κάλυψης και ενίοτε προστασίας, αφετέρου αναπαραγωγής τους και στο ιδεολογικό επίπεδο και στο επίπεδο της στρατολόγησης. Είναι, άλλωστε, εξαιρετικά δυσχερής η διάκριση ανάμεσα σ’ ένα φανατικό φονταμενταλιστή και σ’ έναν επίδοξο τρομοκράτη.
Παρά τα μαθήματα που δίνει η πραγματικότητα, οι υποστηρικτές του μοντέλου της πολυπολιτισμικής κοινωνίας συνεχίζουν να υποτιμούν την ιδιαιτερότητα και τη δύναμη της ισλαμικής ταυτότητας. Το Ισλάμ δεν είναι απλή θρησκεία. Είναι ταυτοχρόνως και δικαιικό σύστημα που καθορίζει τον τρόπο ζωής των πιστών. Δικαιικό σύστημα, μάλιστα, ασύμβατο με τις φιλελεύθερες συνταγματικές αρχές, με το νομικό πολιτισμό και με τα ήθη των δυτικών κοινωνιών.
Για τον πιστό της σκληροπυρηνικής ερμηνείας του Κορανίου που ζει στη Δύση, η ασυμβατότητα αυτή είναι πηγή αντιφάσεων. Ή θα πρέπει να παραβιάζει την πίστη του, ή θα πρέπει να παραβιάζει τις νομικές υποχρεώσεις που έχει ως πολίτης. Συνήθως αποδέχεται αυτές τις υποχρεώσεις μόνο προσχηματικά. Για τον φανατικό ισλαμιστή δεν υφίσταται καν αντίφαση. Γι’ αυτόν σημείο αναφοράς είναι το Κοράνι και η σαρία (ισλαμικός νόμος). Το Σύνταγμα και οι νόμοι του δυτικού κράτους στο οποίο ζει είναι περιφρονητέοι.
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι όποιος προσχωρεί στον ισλαμικό φονταμενταλισμό δεν είναι δυνάμει απλός παραβάτης ενός νόμου. Είναι αρνητής συνολικά των δυτικών αξιών, καθώς και των νομικών και ηθικών παραγώγων τους. Σε ακραίες περιπτώσεις η ένταση της ισλαμικής ταυτότητας προσλαμβάνει διαστάσεις απόρριψης της κοινωνίας, και σε ακόμα πιο ακραίες διαστάσεις ενεργού εχθρότητας. Προφανώς, αυτό δεν αφορά τη μεγάλη πλειονότητα των μουσουλμάνων.

Δυσανεξία για τον δυτικό τρόπο ζωής

Οι τζιχαντιστές ουσιαστικά θέτουν τον εαυτό τους εκτός της κοινωνίας στην οποία μεγάλωσαν. Για την ακρίβεια, τη θεωρούν θρησκευτικό και πολιτισμικό εχθρό τους. Μπορούν να σκοτώσουν ακόμα και γείτονες και συμμαθητές τους. Γι’ αυτό και, όταν πραγματοποιούν τρομοκρατικές επιθέσεις, εκλαμβάνουν τον θρήνο και την αγανάκτηση των ευρωπαϊκών κοινωνιών σαν επιβεβαίωση της σημασίας που είχε η πράξη τους στο πλαίσιο του "ιερού πολέμου".
Η δυσανεξία της ισλαμικής ταυτότητας όσον αφορά τον δυτικό τρόπο ζωής ωθεί συχνά τους μουσουλμάνους σε γκετοποίηση. Αλλά, και όταν εντάσσονται, συνήθως εντάσσονται επιφανειακά στον δυτικό τρόπο ζωής. Ζητήματα όπως π.χ. η μπούργκα και ευρύτερα η ισλαμική αμφίεση είναι εκδηλώσεις της αντίφασης ανάμεσα στη σκληροπυρηνική ισλαμική ταυτότητα και σε βασικές δυτικές αξίες.
Η εν λόγω πολιτισμική αντίφαση προκαλεί μία επιφύλαξη των δυτικών κοινωνιών έναντι του Ισλάμ που έχει εγκατασταθεί στο εσωτερικό τους. Η επιφύλαξη, όμως, θα ήταν περιορισμένη και αβαθής εάν δεν την παρόξυνε η ισλαμική τρομοκρατία και η εντύπωση ότι ο ισλαμικός φονταμενταλισμός (ακραία εκδοχή του οποίου είναι η ισλαμική τρομοκρατία) είναι νομιμοποιημένος εντός των μουσουλμανικών κοινοτήτων.

Η πηγή της ισλαμοφοβίας

Το σύγχρονο κύμα ισλαμοφοβίας δεν πηγάζει από θρησκευτική αντιπαλότητα. Στη Δύση η θρησκευτική πίστη και λατρεία είναι ιδιωτική υπόθεση και κατά κανόνα σεβαστή. Πηγάζει από τη συνειδητοποίηση ότι τουλάχιστον η ακραία εκδοχή της ισλαμικής ταυτότητας είναι ασύμβατη με τις δυτικές αξίες και τον δυτικό τρόπο ζωής. Αυτός είναι και ο λόγος που το μοντέλο της πολυπολιτισμικής κοινωνίας έχει εισέλθει σε υπαρξιακή κρίση.
Ούτως εχόντων των πραγμάτων, η καταγγελία της ισλαμοφοβίας δεν αρκεί για να αναχαιτίσει ένα φαινόμενο το οποίο πηγάζει και τροφοδοτείται από υπαρκτές και φορτισμένες πολιτισμικές αντιφάσεις. Ο φορμαλισμός του “πολιτικά ορθού” δεν κάνει τον κόπο να κατανοήσει αυτές τις αντιφάσεις και τα βαθύτερα ρεύματα που παράγουν.
Αρκείται να κουνάει το δάκτυλο και να καταγγέλλει σαν ξενοφοβικό και ρατσιστή όποιον διαπιστώνει το πρόβλημα. Με τον τρόπο αυτό, όμως, όχι μόνο δεν αναχαιτίζεται η ισλαμοφοβία, αλλά οξύνεται. Η ιστορία είναι γεμάτη από διάφορους τύπους ζηλωτών, οι οποίοι με τη στάση τους έφεραν το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα.

• Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του SLpress.gr
• Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου από άλλες ιστοσελίδες χωρίς άδεια του SLpress.gr. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των 2-3 πρώτων παραγράφων με την προσθήκη ενεργού link για την ανάγνωση της συνέχειας στο SLpress.gr. Οι παραβάτες θα αντιμετωπίσουν νομικά μέτρα.
• ΠΗΓΗ: https://slpress.gr

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΣΕ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

Α ΚΑΙ Β ΜΕΡΟΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ ΜΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟ SYMBAN ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ

ΠΗΓΗ:

Aggelos Matsoukas

ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΚΕΛΛΗΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΙΔΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ

ΗΜΕΡΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ ΤΗΣ ΚΕΛΛΗΣ! ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΚΗΓΟΡΟ ΑΜΥΝΤΑΙΟΥ- ΦΛΩΡΙΝΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟ ΙΩΑΝΝΙΔΗ! ΠΗΓΗ ΒΙΝΤΕΟ FLORINAPRESS.GR

Ζημία 596 εκατ. για τη ΔΕΗ από τον λιγνίτη το 2019

Ζημία 596 εκατ. για τη ΔΕΗ από τον λιγνίτη το 2019

ΧΡΥΣΑ ΛΙΑΓΓΟΥ

• 

Σύμφωνα με την έκθεση, τέσσερις στους πέντε σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής της Ε.Ε. με άνθρακα είναι ασύμφοροι.

Βαριά ασθενής είναι η ευρωπαϊκή βιομηχανία λιθάνθρακα και λιγνίτη σύμφωνα με την εικόνα που αποτυπώνεται στην έκθεση του think tank Carbon Tracker με έδρα το Λονδίνο, που αναμένεται να δημοσιοποιηθεί σήμερα. Σύμφωνα με την έκθεση, τέσσερις στους πέντε σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής της Ε.Ε. με άνθρακα είναι ασύμφοροι και οι επιχειρήσεις κοινής ωφελείας  θα μπορούσαν να χάσουν 6,6 δισ. ευρώ μόνο για το 2019, με τις απώλειες για τη ΔΕΗ να υπολογίζονται στα 596 εκατ. ευρώ. Το Carbon Tracker υπολογίζει ότι συνολικά το 84% της λιγνιτικής παραγωγής και το 76% της παραγωγής λιθάνθρακα στην Ευρώπη είναι ασύμφορα και θα επιφέρει το 2019 ζημίες ύψους 3,54 δισ. ευρώ και 3,030 δισ. ευρώ. Προειδοποιεί, επίσης, τους επενδυτές και τους υπευθύνους χάραξης πολιτικής να προετοιμαστούν για την πλήρη κατάργηση του άνθρακα σε ολόκληρη την Ευρώπη έως το 2030, διότι χωρίς μεγάλες επιδοτήσεις, ο κλάδος δεν θα επιβιώσει από τον συνεχή ανταγωνισμό των ΑΠΕ με χαμηλότερο κόστος και προσωρινά το φθηνό φυσικό αέριο.
Η ΔΕΗ σύμφωνα με την έκθεση συγκαταλέγεται μαζί με τη γερμανική RWE και την τσεχική ΕPH  στις εταιρείες με τις μεγαλύτερες απώλειες. Για τη ΔΕΗ οι ζημίες το 2019 υπολογίζονται σε 596 εκατ. ευρώ, για την EPH σε  613 εκατ. ευρώ και για τη RWE σε 975 εκατ. ευρώ. Συνολικά οι μονάδες παραγωγής λιγνίτη και λιθάνθρακα στη Γερμανία θα μπορούσαν να χάσουν 1,9 δισ. ευρώ, ωστόσο η χώρα έχει προγραμματίσει με ορίζοντα το 2038 τη σταδιακή κατάργηση του άνθρακα, επισημαίνει η έκθεση, η οποία παροτρύνει τις κυβερνήσεις να προχωρήσουν στην πλήρη απανθρακοποίηση μέσα σε μία δεκαετία. Η Ισπανία και η Τσεχική Δημοκρατία, που δεν έχουν ορίσει ημερομηνία σταδιακής κατάργησης της παραγωγής από άνθρακα, θα επιβαρυνθούν με ζημίες ύψους 922 εκατ. ευρώ και 899 εκατ. ευρώ αντιστοίχως, ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο που έχει προθεσμία το 2025 θα ζημιωθεί με 732 εκατ. ευρώ.
Τις μεγαλύτερες απώλειες αντιμετωπίζει η γερμανική RWE,  με ζημίες που μπορούν να φτάσουν στα 975 εκατ. ευρώ, δηλαδή το 6% της κεφαλαιοποίησής της. Κερδοφόρα, σύμφωνα με την Εκθεση, παραμένουν εργοστάσια της Πολωνίας που λαμβάνουν σχετικά υψηλές επιδοτήσεις, αποτελεσματικές μονάδες στη Γερμανία και στις Κάτω Χώρες και μονάδες στην Ιταλία, στην Τσεχία και στη Σλοβενία που επωφελούνται από τις υψηλές τιμές χονδρικής. Η Εκθεση τάσσεται κατά της αποζημίωσης των επιχειρήσεων για τη σταδιακή απόσυρση μονάδων τους και εκφράζει άμεσα τη διαφωνία της με το αίτημα της RWE για αποζημίωση ύψους 19 δισ. ευρώ προκειμένου να κλείσει σταθμούς παραγωγής συνολικής ισχύος 16 GW έως το 2038, υποστηρίζοντας ότι οι μονάδες αυτές είναι «άνευ αξίας χωρίς δραματική αλλαγή στο ενεργειακό συγκρότημα».
Η έκθεση προειδοποιεί ότι οι μέτοχοι θα μπορούσαν να προβούν σε νομικές ενέργειες εάν οι κυβερνήσεις ασκήσουν πίεση στις επιχειρήσεις κοινής ωφελείας για την υλοποίηση αντιοικονομικών έργων στον τομέα του άνθρακα, αναφέροντας την περίπτωση της Πολωνίας όπου το δικαστήριο εμπόδισε την κατασκευή του σταθμού Ostroleka, επένδυση ύψους 1,2 δισ. ευρώ, με το σκεπτικό ότι προκαλεί αδικαιολόγητο οικονομικό κίνδυνο για τους μετόχους. Το think tank Carbon Tracker προτείνει τα κράτη να δανειστούν για να χρηματοδοτήσουν το κλείσιμο των ανθρακικών μονάδων υπό την προϋπόθεση ότι οι επιχειρήσεις κοινής ωφελείας θα χρησιμοποιήσουν τα χρήματα αυτά για την κατασκευή  ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και στη συνέχεια θα επιστρέψουν το δάνειο από τις πωλήσεις ισχύος. Οι επιχειρήσεις θα μπορούν να προσλάβουν το τοπικό εργατικό δυναμικό για την κατασκευή ΑΠΕ και να χρησιμοποιήσουν ένα μέρος των κερδών για τη στήριξη των τοπικών κοινωνιών.

ΠΗΓΗ: ΕΝΤΥΠΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Έντυπη

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ ΚΑΙ ΣΤΕΛΕΧΟΥΣ ΤΗΣ ΝΔ ΒΑΓΓΕΛΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ ΣΤΗΝ ΕΡΤ ΦΛΩΡΙΝΑΣ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΤΑΜΥ ΑΔΑΜΟΥ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ ΚΑΙ ΣΤΕΛΕΧΟΥΣ ΤΗΣ ΝΔ ΒΑΓΓΕΛΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ ΣΤΗΝ ΕΡΤ ΦΛΩΡΙΝΑΣ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΤΑΜΥ ΑΔΑΜΟΥ

ΚΑΤΑΡΓΕΙΣΤΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΠΙΤΗΔΕΥΜΑΤΟΣ

Στο πρωτο πραγμα που πρεπει να κατευθυνθει τυχον υπερπλεονασμα ειναι η μειωση και καταργηση του τελους επιτηδευματος. Οχι σε επιδοματα ουτε σε αυξηση του δημοσιου με προσληψεις ή αυξησεις μισθων.

Η ΛΥΣΗ ΣΤΗΝ ΥΠΟΓΕΝΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ. ΣΥΝΕΛΘΕΤΕ

Η λυση στην υπογεννητικοτητα ειναι η αυξηση των γεννησεων των Ελληνων δινοντας κινητρα οχι οι μουσουλμανοι παρανομοι μεταναστες και η διαλυση της εθνικης μας ομοιογενειας που τοσο δυσκολα με αγωνες και θυσιες αποκτηθηκε. Οποιος εισηγειται την λυση του δημογραφικου και του ασφαλιστικου με την εισαγωγη παρανομων μεταναστων προς εκμεταλλευση και μαλιστα αγρια ειναι αθλιος υποκινητης δημιουργιας μειονοτικων και διαλυτικων προβληματων στην χωρα μας σε μερικες δεκαετιες. Τοτε οι Τουρκοι θα επικαλουνται τις μειονοτητες αυτες για να επεκταθουν οπως ξεδιαντροπα κανουν τωρα στην Συρια

Πρόσφυγας ή μετανάστης; (του Γιώργου Τσακίρη)

29 Σεπτεμβρίου 2019

του Γιώργου Τσακίρη

Σε πρόσφατη δημοσίευσή μου σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, έθεσα τον εξής προβληματισμό. «Με ποιον θεσμικά ή νομικά ορθό τρόπο μπορεί να ισχύει η σύγκριση μεταξύ των προσφύγων, προγόνων αρκετών από εμάς που, έχοντας την Ελλάδα ως χώρα προορισμού, έφτασαν τελικά εδώ για να γλυτώσουν τις ζωές τους από τις ορδές του Κεμάλ ή των υποχρεωτικά ανταλλάξιμων του ΄23, με τους πρόσφυγες που, εγκαταλείποντας εμπόλεμες ή όχι χώρες, φτάνουν -αισίως- στην Τουρκία, η οποία σαφώς και θεωρείται ασφαλής χώρα, με μία εύρωστη οικονομία, αλλά… δεν παραμένουν εκεί και συνεχίζουν να μετακινούνται προς άλλους προορισμούς;»
Σημειώνω πως σχετικά πρόσφατα (Αύγουστος 2019), με αφορμή περίπτωση Σύρου πρόσφυγα που συνελήφθη στη Γερμανία, δικαστήριο στο Μόναχο με απόφασή, του δεν επιτρέπει την επαναπροώθησή του στην Ελλάδα, υπό τον φόβο ότι θα επιστρέψει στην Τουρκία. Το δικαστήριο στην απόφασή του, θεωρεί πως η Τουρκία δεν αποτελεί ασφαλή χώρα για τους πρόσφυγες, λόγω του ότι δεν εφαρμόζει επαρκώς τη συνθήκη της Γενεύης για τους πρόσφυγες (θα δούμε γιατί παρακάτω), κάτι που ουσιαστικά «βάζει φωτιά» στη συμφωνία Ε.Ε.-Τουρκίας του 2016.
Παράλληλα, έχει ενδιαφέρον να σημειωθεί πως σε φυλλάδιο που κυκλοφόρησε η αντιπροσωπεία του Ύπατου Αρμοστή του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, με τον τίτλο «Πρόσφυγας ή Μετανάστης, η επιλογή των λέξεων έχει σημασία», ενώ τις 9 από τις 10 ερωταπαντήσεις που θέτει, φροντίζει να τις τεκμηριώσει και νομικά, καταλήγει στο 10ο ερώτημα το οποίο είναι «Τι γίνεται με τους πρόσφυγες που εγκαταλείπουν τη μία χώρα υποδοχής και εισέρχονται σε άλλη; Στην περίπτωση που συνεχίζουν το ταξίδι τους από την πρώτη χώρα όπου διέμεναν δεν περιγράφονται καλύτερα ως «μετανάστες;» για να απαντήσει με το εντελώς αυθαίρετο (κατά τη γνώμη μου) νομικό συμπέρασμα πως «Ένας πρόσφυγας δεν παύει να είναι πρόσφυγας ή δεν γίνεται «μετανάστης» απλώς και μόνο επειδή αφήνει μία χώρα υποδοχής για να ταξιδεύσει σε άλλη…  Το άτομο που πληροί τα κριτήρια για το καθεστώς του πρόσφυγα παραμένει πρόσφυγας, ανεξάρτητα από τη συγκεκριμένη διαδρομή και τα διάφορα στάδια του ταξιδιού αναζήτησης προστασίας ή ευκαιριών για να ξαναχτίσει τη ζωή του/της». Μία τέτοια απάντηση όμως, εκτός του ότι δε στηρίζεται σε κανένα απολύτως νομικό έρεισμα, εάν υιοθετηθεί ως έχει, τότε, με βάση και τον ορισμό που δίνει η Σύμβαση της Γενεύης για τους πρόσφυγες (δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων (και) ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την υπηκοότητα …. κλπ), θα πρέπει (πχ) να προκαλέσει αυτόματα την κατάργηση του όρου «μετανάστης», καθώς οι πάντες που απλά μεταναστεύουν για οποιοδήποτε λόγο, θα μπορούν να επικαλεστούν πως φοβούνται την δίωξή τους στη χώρα καταγωγής τους, λόγω (πχ) της κοινωνικής τους τάξης ή των πολιτικών τους πεποιθήσεων, και να ζητήσουν… άσυλο σε οποιαδήποτε χώρα της αρεσκείας τους!
Το παράδειγμα-επιχείρημα που έφερε διαδικτυακός φίλος στη συζήτηση που αναπτύχθηκε «κάτω» από την αρχική δημοσίευση στο κοινωνικό δίκτυο, πως ένα μέρος του προσφυγικού ελληνισμού του 1922, είχε καταφύγει στη Συρία, αν και αρκετά καλό, «πάσχει» κατά τη γνώμη μου σε ένα -κυρίως- σημείο. Προσέχοντας (θέλω να πιστεύω) καλά το πώς διατυπώνω τις σκέψεις μου, γράφω στο αρχικό δημοσίευμα «με ποιο θεσμικά ή νομικά ορθό τρόπο…». Πού λοιπόν εντοπίζω το λάθος του επιχειρήματος. Αφού σημειώσω πως (όπως αναφέρει και ο Β. Αγτζίδης σε άρθρο του), στα εδάφη αυτά «είχαν καταλήξει διάφορα κύματα Ελλήνων και Αρμενίων που είχαν υποστεί τις εθνικές εκκαθαρίσεις από τους νεότουρκους την περίοδο 1914-1918. Αλλά και στη συνέχεια, κατά την κεμαλική εποχή (1919-1923)», θα πρέπει να πούμε πως οι εκτοπισμένοι και διωκόμενοι από τις εστίες τους Έλληνες, ουσιαστικά αλλά και τυπικά, δεν έφτασαν ποτέ στη Συρία, απλά διότι… το 1922 δεν υπήρχε Συρία. Τα εδάφη στα οποία προσωρινά (οι περισσότεροι) ή μόνιμα εγκαταστάθηκαν, ήταν μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τα οποία (κατ’ αρχήν) με τη μυστική Συμφωνία Σάϊκς-Πικό το 1916, είχαν περάσει, άλλα υπό βρετανικό και άλλα υπό γαλλικό έλεγχο, και μετά τη Συνθήκη των Σεβρών το 1920, πέρασαν υπό την γαλλική εντολή, «λειτουργώντας» ουσιαστικά ως… προτεκτοράτα. Μόνο μετά το 1946 η Συρία απέκτησε την ανεξαρτησία της. Οι Έλληνες πρόσφυγες λοιπόν, μετακινήθηκαν μέσα στα όρια της, διαμελισμένης μετά τον Α΄ΠΠ, Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, περνώντας -τυπικά- τα «αδιόρατα σύνορα» μιας Συνθήκης (Σεβρών), για να βρεθούν σε ένα… γαλλικό προτεκτοράτο, το οποίο μάλιστα κάθε άλλο παρά μπορούσε να χαρακτηρισθεί (ακόμη και τότε) ως «ασφαλής χώρα». Ο ίδιος δε ο Β. Αγτζίδης σημειώνει στο άρθρο του πως «στην περιοχή κατοικούσε και μια μεγάλη ελληνορθόδοξη κοινότητα αραβόφωνων, απογόνων των Βυζαντινών». Σαφώς και όσοι βρέθηκαν εκεί, χρωστούν ευγνωμοσύνη για την ελεημοσύνη των ντόπιων κατοίκων και του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως τους αναγνωρίσθηκαν οποιαδήποτε δικαιώματα, όπως αυτά -ορθά και δίκαια- τα γνωρίζουμε και τα εννοούμε σήμερα.
Κατά συνέπεια, οι Έλληνες πρόσφυγες του ’22 και των προηγουμένων ετών, είτε μετακινήθηκαν εξ΄ αρχής σε άλλο ανεξάρτητο κράτος (Ελλάδα), το οποίο είχε κάθε θεσμική και νομική δυνατότητα να τους προσφέρει υπηρεσίες ασύλου, όπως τουλάχιστον αυτές εννοούνταν και περιγράφονταν τότε από την Ύπατη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες της Κοινωνίας των Εθνών, η οποία -σημειωτέων- δημιουργήθηκε μόλις ένα χρόνο πριν (1921) και κυρίως για να επιβλέψει την επιστροφή στις εστίες τους των προσφύγων του Α΄ΠΠ, είτε μετακινήθηκαν εντός των ορίων της -τότε- Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, περνώντας τυπικά τα σύνορα ενός -μη ασφαλούς- προτεκτοράτου υπό την γαλλική εντολή, ευρισκόμενοι μάλιστα μεταξύ και μιας ελληνορθόδοξης κοινότητας αραβόφωνων, εάν αυτό παίζει κάποιο ρόλο.
Και αυτό, με φέρνει στο δεύτερο αντεπιχείρημά μου. Όπως σωστά αναφέρει ο διαδικτυακός μου φίλος, τα γεγονότα αυτά «έλαβαν χώρα» στις αρχές της δεκαετίας του ΄20 (και λίγο πριν). Όπως είναι γνωστό, μόλις το 1951 υπογράφηκε η Σύμβαση της Γενεύης για τα δικαιώματα των προσφύγων, η οποία και αναθεωρήθηκε-διευρύνθηκε με το Πρωτόκολλο του 1967 (Ν. Υόρκη). Τόσο στη Σύμβαση, όσο και στο Πρωτόκολλο, η Τουρκία φρόντισε να συμπεριλάβει την διευκρίνιση πως ως «πρόσφυγα», η ίδια εννοεί εκείνον που «επηρεάστηκε» από «τα γεγονότα που συνέβησαν στην Ευρώπη πριν την 1η Ιανουαρίου του 1951». Κατά συνέπεια, μέχρι και σήμερα, όσοι βρίσκονται στο έδαφος της Τουρκίας, για την ίδια -νομικά- δεν αποτελούν πρόσφυγες. Τουλάχιστον τέτοιους στους οποίους να μπορούν να αναγνωριστούν τα δικαιώματα που προβλέπει η Σύμβαση της Γενεύης και η αναθεώρησής της. Ως μέλος όμως του ΟΗΕ και έχοντας υπογράψει την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, υποχρεούται να προσφέρει κάθε δυνατή βοήθεια προς όσους βρίσκονται στο έδαφός της.
Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε θεσμικά ή/και νομικά ορθή σύγκριση περί των μεταναστευτικών-προσφυγικών ροών, μπορεί να γίνει μόνο μετά την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (1948) και κυρίως μόνο μετά τη Σύμβαση της Γενεύης (1951) και της αναθεώρησής της (1967).
Καταλήγοντας, γνώμη μου είναι πως δεν μπορεί να υπάρξει σύγκριση μεταξύ των Ελλήνων προσφύγων του ’22 (και προγενέστερα) που κατέφυγαν στα εδάφη της σημερινής Συρίας (και αλλού), με όσους σήμερα φθάνουν στη χώρα μας, προερχόμενοι από άλλες ασφαλείς χώρες της περιοχής.
Αν αυτό μπορεί να γίνει για συναισθηματικούς λόγους, είναι μια άλλη συζήτηση που αφορά την υποχρέωσή μας, την υποχρέωση κάθε δημοκρατικού πολίτη, για ανθρωπιστικούς λόγους, να προσφέρει κάθε δυνατή βοήθεια αξιοπρεπούς διαβίωσης, σε κάθε άνθρωπο (ειδικά δε στα ανήλικα παιδιά) που, χωρίς δόλο, φτάνει «στην πόρτα του». Και μέχρι εκεί.
Όσον αφορά την πολιτική όμως, πολύ δε περισσότερο τη διεθνή, είμαι υποχρεωμένος να τονίσω πως δεν ασκείται, ούτε μπορεί ποτέ να ασκηθεί, με συναισθηματικούς όρους.

ΠΗΓΗ:  https://kavalawebnews.gr

Ο Παπαγγελόπουλος δρούσε με εντολές Τσίπρα και Παυλόπουλου

Σε βαριές καταγγελίες προχώρησε η Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία υποστήριξε ότι ο πρώην αναπληρωτής Δικαιοσύνης Δημήτρης Παπαγγελόπουλος «δρούσε σε πλήρη συνεννόηση και με εντολές και του Τσίπρα και του Παυλόπουλου», τονίζοντας ότι «υπάρχουν σοβαρά στοιχεία για παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη».
Ειδικότερα, μιλώντας στον Alpha, το άλλοτε στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην πρόεδρος της Βουλής, είπε ότι ο Δ. Παπαγγελόπουλος ήταν «πρόσωπο της εμπιστοσύνης του Τσίπρα και ουσιαστικά ο υπουργός Δικαιοσύνης επί θητείας Τσίπρα, τη στιγμή που απήλθαν και παρήλθαν ο Παρασκευόπουλος, ο Κοντονής και ο Καλογήρου κι εκείνος έμεινε σταθερός».
«Είναι γνωστό ότι ο Παπαγγελόπουλος είναι πρόσωπο της απόλυτου εμπιστοσύνης, εγγύτατα προσκείμενος στον Προκόπη Παυλόπουλο, στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Είναι γνωστό ότι τοποθετήθηκε επικεφαλής της ΕΥΠ επί Παυλόπουλου, όταν ήταν υπουργός Εσωτερικών και είναι γνωστός ο ρόλος του Παπαγγελόπουλου στο προηγούμενο διάστημα όταν ήταν εισαγγελέας. Είναι γνωστό ότι έθαψε την υπόθεση των υποκλοπών και την υπόθεση Τσαλικίδη. Έθαψε ως εισαγγελικός λειτουργός το μεγαλύτερο σκάνδαλο υποκλοπών και κατασκοπείας της χώρας, μαζί με τη δολοφονία Τσαλικιδή, που όπως δείχνουν τα πράγματα ανακάλυψε τις υποκλοπές και το πλήρωσε με τη ζωή του. Μιλάμε για ένα πρόσωπο που έχει διαδραματίσει συγκεκριμένο ρόλο», πρόσθεσε η ίδια.
Συνεχίζοντας η κ. Κωνσταντοπούλου είπε ότι «επί εποχής του στην ΕΥΠ υπάρχουν περίεργες κινήσεις στη λίστα Λαγκάρντ, κάτι που είχα επισημάνει όταν ήμουν στην επιτροπή. Επίσης είχα αναφέρει τις αντιρρήσεις μου στον Τσίπρα για τον Παπαγγελόπουλο και στις απαντήσεις του δεν τον είχε υπερασπιστεί. Από την άλλη, είναι ξεκάθαρο ότι έκανε τη βρώμικη δουλειά και είναι ξεκάθαρο ότι δεν δρούσε μόνος του. Για μένα, δρούσε σε πλήρη συνεννόηση και με εντολές και του Τσίπρα και του Παυλόπουλο και απορώ γιατί η ΝΔ εξαιρεί τον Τσίπρα, αλλά και άλλα κυβερνητικά πρόσωπα. Δεν δέχομαι ότι οι πρώτοι υπουργοί είχαν άγνοια. Πρέπει να ερευνηθεί και ο ρόλος του Παυλόπουλου. Δεν μπορεί να έχουμε έναν Πρόεδρο Δημοκρατίας ο οποίος παρεμβαίνει σε δικαστικές υποθέσεις και να έχει αντ’ αυτού τον Παπαγγελόπουλο σε αυτή τη θέση».

ΠΗΓΗ: LIBERAL

Συντάξεις χηρείας: Πώς και σε ποιους θα δοθούν σήμερα οι αυξήσεις

Μαίρη Λαμπαδίτη

Αναμένεται να πιστωθεί η σύνταξη χηρείας χωρίς την αύξηση και εν συνεχεία σε δεύτερο χρόνο σήμερα θα πιστωθεί η αύξηση

Ξεκινά από σήμερα η καταβολή των αυξήσεων σε 60.000 συνταξιούχους χηρείας.

Η πρώτη κατηγορία που θα δει τις αυξήσεις είναι οι δικαιούχοι από τον ΟΑΕΕ και το ΕΤΑΑ που λαμβάνουν σήμερα τις συντάξεις του Οκτωβρίου ενώ οι δικαιούχοι συντάξεων χηρείας του ΙΚΑ και του δημοσίου θα λάβουν τις αυξήσεις την Παρασκευή.

Η καταβολή αναμένεται να γίνει ξεχωριστά. Δηλαδή θα πιστωθεί η σύνταξη χηρείας χωρίς την αύξηση και εν συνεχεία σε δεύτερο χρόνο σήμερα θα πιστωθεί η αύξηση. Στα τέλη Οκτωβρίου θα πιστωθούν τα αναδρομικά ποσά που αντιστοιχούν στις αυξήσεις τεσσάρων μηνών και συγκεκριμένα για το διάστημα Ιουνίου - Σεπτεμβρίου 2019, κατά το οποίο είναι σε ισχύ ο νέος νόμος.

Η καθυστέρηση της καταβολής των αυξήσεων οφειλόταν στη χρονοβόρα διαδικασία προσαρμογής του λογισμικού καθώς μπορεί οι διατάξεις για την αύξηση των συντάξεων χηρείας να ψηφίστηκαν το Μάιο από την προηγούμενη κυβέρνηση όμως δεν είχε προβλεφθεί εγκαίρως η τεχνική προσαρμογή, ούτε και το κονδύλι για τις πληρωμές.

Κατά την τροποποίηση του προυπολογισμού του ΕΦΚΑ (6η στη σειρά το 2019) προβλέφθηκε επιπλέον δαπάνη 70 εκατ. ευρώ για την πληρωμή των αυξήσεων ενώ κατά την πλήρη εφαρμογή του μέτρου σε ετήσια βάση θα απαιτούνται 140 εκατ. ευρώ.

Οι ψαλιδισμένες συντάξεις χηρείας που έχουν ήδη εκδοθεί με βάση τον νόμο Κατρούγκαλου από τον Μάιο του 2016 έως το τέλος Ιουλίου ανέρχονται σε 57.522, (δεν συμπεριλαμβάνονται οι προσωρινές και οι εκκρεμείς) ενώ 1.894 είναι οι συντάξεις των παιδιών έως 24 ετών. Σύμφωνα με τον υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων Γιάννη Βρούτση, υπάρχουν και άλλες 24.000 εκκρεμείς αιτήσεις που αφορούν συντάξεις θανάτου και οι οποίες θα πρέπει επίσης να υπολογιστούν με βάση το νέο καθεστώς.

Σύμφωνα με την σχετική εγκύκλιο, καταργείται το όριο ηλικίας των 55 ετών που έθεσε ο νόμος Κατρούγκαλου και από 17.5.2019 (ημερομηνία έναρξης ισχύος του νέου νόμου) ο επιζών σύζυγος συνεχίζει να λαμβάνει τη σύνταξη λόγω θανάτου ανεξάρτητα από την ηλικία του. Από την ίδια ημερομηνία το ποσοστό που δικαιούται ο επιζών αυξάνεται από 50% σε 70%. Δηλαδή οι δικαιούχοι θα λάβουν αύξηση έως 40%. Τα κατώτατα όρια θα κυμαίνονται από 360 έως 384 ευρώ. 

ΠΗΓΗ: ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Η ιδεολογική ατολμία της Νέας Δημοκρατίας

Πέμπτη 26 Σεπτεμβρίου 2019

Του Σάκη Μουμτζή
Οι αντιδράσεις των πολιτών που ψήφισαν Νέα Δημοκρατία, απέναντι στην στάση του συνόλου των ευρωβουλευτών της—πλην της φωτεινής εξαιρέσεως της Μισέλ Ασημακοπούλου—φανερώνουν πως στην βάση του κόμματος έχουν αναπτυχθεί αντισώματα στην ιδεολογική αφασία των ηγετικών στελεχών του.
Πράγματι, οι αντιδράσεις ήταν απροσδόκητα μεγάλες. Σηματοδοτούν την επιθυμία των πολιτών που ψηφίσαν Νέα Δημοκρατία, να αποδομηθεί πλήρως όλο το ιδεολογικό κατασκεύασμα της Αριστεράς που οικοδομήθηκε τα τελευταία 45 χρόνια.
Είναι ολοφάνερο, σε ένα μεγάλο μέρος του στελεχικού δυναμικού του κόμματος και όχι μόνο, επικρατεί η αντίληψη, πως ο κομμουνισμός είναι μια καλη θεωρία που εφαρμόστηκε λάθος. Γι΄αυτό και είναι λάθος—όπως υποστηρίζουν—να εξομοιώνουμε τον ναζισμό με τον κομμουνισμό. Με απλά λόγια, οι κομμουνιστές έχουν καλές προθέσεις, αλλά κάπου ξέφυγαν στην υλοποίηση τους.
Πρέπει να γίνει αντιληπτό, πως ο μαρξισμός είναι μια εγκληματογόνος θεωρία. Η επαγγελλία του επίγειου παράδεισου έχει ως προϋπόθεση την εξόντωση, ηθική, πολιτική, οικονομική και βιολογική ολόκληρων κοινωνικών τάξεων.
Μιλούμε δηλαδή για έναν «κοινωνικοπολιτικό ευγονισμό».
«Ο αντίπαλος γίνεται εχθρός και μετά εγκληματίας.» Η εγκληματικότητα αυτών των καθεστώτων δεν είναι συμπτωματική. Είναι συστημική. Και για να θυμηθούμε τον Jacques Julliard, « για ποιο λόγο και ως προς τι, εγκληματίες που επικαλούνται το καλό είναι λιγότερο ένοχοι από εκείνους που επικαλούνται το κακό;»
Στην πατρίδα μας, κομβικό σημείο της επικράτησης της ιδεολογίας της Αριστεράς ήταν η επανασυγγραφή της ιστορίας του Εμφυλίου πολέμου από τους ηττημένους, που την έχουν καταστήσει ηγεμονικό αφήγημα.
Μέσα από την «δικαίωση» και την θυματοποίηση των ιδεολογικοπολιτικών προγόνων τους, οι αριστεροί επέβαλλαν τις αντιλήψεις τους σε όλες τις σύγχρονες δραστηριότητες των πολιτών στην πατρίδα μας.
Γιατί, ως γνωστόν, αποτελούμε ένα πανευρωπαϊκό φαινόμενο. Μια θλιβερή εξαιρετικότητα.
Αντιλαμβάνομαι πως σε ένα μέρος της ηγετικής ομάδος της Νέας Δημοκρατίας επικρατεί η αντίληψη, « εδώ ήρθαμε για να φέρουμε την ανάπτυξη και να λύσουμε τα σύγχρονα προβλήματα, δεν θα ασχολούμαστε με αυτά».
Μάλλον δεν κατανοούν πως η ανάπτυξη θα έρθει όταν θριαμβεύσουν ιδεολογικά οι αξίες του φιλελευθερισμού. Οταν οι πολίτες συνειδητοποιήσουν πως χωρίς την ελεύθερη οικονομία δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη. Πως ο κρατισμός και οι κεντρικοί σχεδιασμοί—χαρακτηριστικά των αριστερών κομμάτων—οδηγούν στην ύφεση και στην κατάρρευση των οικονομιών. Οταν γίνει ηγεμονική η αντίληψη πως η ατμομηχανή της ανάπτυξης είναι ο ιδιωτικός τομέας, χωρίς τις κρατικές παρεμβάσεις.
Δυστυχώς, αν διαβάσει κάποιος τις ανακοινώσεις συνδικαλιστικών οργανώσεων της Νέας Δημοκρατίας, δεν διαφέρουν σε τίποτα από τις ανάλογες ανακοινώσεις των οργανώσεων της Αριστεράς.
Αλλά και στην ΟΝΝΕΔ η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. Είναι αδιανόητο η φιλελεύθερη παράταξη να κυριαρχεί εκλογικά στα ΑΕΙ και να χάνει κατά κράτος την μάχη των ιδεών, από τις δυναμικές μειοψηφίες μέσα στην κοινωνία.
Γιατί όπως έδειξαν τα πρόσφατα αποτελέσματα των εθνικών εκλογών, οι νέοι ψήφισαν Αριστερά.
Προφανώς, χρειάζεται πολλή δουλειά για να αντιστραφεί αυτή η κατάσταση. Το έδαφος υπάρχει—όπως έδειξαν οι αντιδράσεις των πολιτών απέναντι στην στάση της συντριπτικής πλειοψηφίας των ευρωβουλευτών του κόμματος.
Το ζήτημα είναι αν η ηγεσία έχει αντιληφθεί το πρόβλημα και αν επιθυμεί να το αντιμετωπίσει.

ΠΗΓΗ: LIBERAL