ΑΝΟΗΣΙΑ Η ΜΑΖΙΚΗ ΕΞΟΔΟΣ ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ

Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΩΡΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ ΠΟΥ ΑΠΑΙΤΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΟΗΣΙΑ. Η ΧΩΡΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΘΕΙ ΣΚΛΗΡΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΕΝΑ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΙΚΟ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟ ΠΑΚΕΤΟ ΤΥΠΟΥ ΜΑΡΣΑΛ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗΣ ΔΥΝΑΜΙΚΗΣ. ΕΠΙΣΗΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΑΛΛΑΓΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΣΥΝΤΑΓΗΣ ΜΕ ΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΡΘΟΥΝ ΝΑ ΕΠΕΝΔΥΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΤΑΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΑΝΑΣΑ ΟΙ ΧΕΙΜΑΖΟΜΕΝΟΙ ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ. ΟΙ ΑΣΤΕΙΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΔΗΘΕΝ ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ ΕΞΟΔΟΥ ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ ΚΑΙ ΚΑΛΥΨΗΣ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ. ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΒΕΒΑΙΩΣ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΩΝ ΤΩΝ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΩΝ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΟΠΩΣ Η ΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΤΟΜΕΑ ΚΑΙ Η ΠΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΦΙΛΙΚΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ. ΤΑ ΕΠΙΤΟΚΙΑ ΤΟΥ ΔΕΚΑΕΤΟΥΣ ΟΜΟΛΟΓΟΥ ΕΚΔΙΚΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ.

ΓΚΟΤΣΗΣ:Ακαιρη, άστοχη και ασύμφορη η έξοδος

Ακαιρη, άστοχη και ασύμφορη η έξοδος

Αρθρο Χαρ. Γκότση

Είναι έτοιμη η χώρα να κάνει τα «τελευταία βήματα» για να σταθεί στα πόδια της;

Με πρωτοβουλία της κυβέρνησης ξεκίνησε μια διερευνητική συζήτηση με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) με σκοπό τη διακρίβωση των προθέσεων του Ταμείου, σχετικά με μια πρόωρη αποχώρηση της χώρας από το πρόγραμμα και την άρνηση συνέχισης της χρηματοδότησης, που ανέρχεται περίπου στα 14 δισ. ευρώ.

Το γεγονός και μόνο, ότι η κυβέρνηση δεν υπέβαλε γραπτό αίτημα εξόδου, καταδεικνύει, ότι γνωρίζει και μάλιστα πολύ καλά, ότι είναι ανέτοιμη να προχωρήσει σε ένα τέτοιο διάβημα

Σκοπός της ελληνικής πλευράς είναι να δοθεί ένα μήνυμα κυρίως στο εσωτερικό της χώρας, ότι μετά από πολλές περιπέτειες, θυσίες και απώλειες, αφήνει πίσω της το εφιαλτικό παρελθόν και στρέφεται με αισιοδοξία προς ένα ελπιδοφόρο μέλλον. Είναι όμως έτσι τα πράγματα και κατά πόσον η χώρα είναι έτοιμη να κάνει τα "τελευταία βήματα", έστω και τρεκλίζοντας, για να σταθεί στα δικά της πόδια, μετά και από τη συνάντηση των εκπροσώπων μας με την κ. Λαγκάρντ;
Το γεγονός και μόνο, ότι η κυβέρνηση δεν υπέβαλε γραπτό αίτημα εξόδου, καταδεικνύει, ότι γνωρίζει και μάλιστα πολύ καλά, ότι είναι ανέτοιμη να προχωρήσει σε ένα τέτοιο διάβημα. Τόσο διαδικαστικά όσο και ουσιαστικά, η υποβολή ενός τέτοιου αιτήματος είναι άκαιρη, άστοχη και ασύμφορη.
Παρά τη ριζική διαφωνία μου απέναντι στο πρόγραμμα, τις πολιτικές του αλλά και τα αδιέξοδα που δημιουργεί από τα αρνητικά αποτελέσματα που παράγει για την οικονομία και την κοινωνία μας, ας προσπαθήσουμε να κρίνουμε το γεγονός με τη φιλοσοφία και τα εργαλεία αυτού του προγράμματος.

Διαδικαστικά ήταν άκαιρο το άνοιγμα της συζήτησης, αφού δεν υπήρχε περίπτωση να προχωρήσει το θέμα, όταν μπροστά μας έχουμε τρία σπουδαία γεγονότα τα οποία επηρεάζουν σαφώς και τη στάση του ταμείου

Διαδικαστικά λοιπόν ήταν άκαιρο το άνοιγμα της συζήτησης, αφού δεν υπήρχε περίπτωση να προχωρήσει το θέμα, όταν μπροστά μας έχουμε τρία σπουδαία γεγονότα τα οποία επηρεάζουν σαφώς και τη στάση του ταμείου. Πέραν λοιπόν της αυτονόητης τοποθέτησης, ότι η χώρα μπορεί, όποτε το θελήσει, να βγει από το πρόγραμμα, που είναι καταστατικό δικαίωμα κάθε μέλους του ΔΝΤ, πρέπει να τελειώσουμε (α) με την επικείμενη αξιολόγηση της Τρόικα, που περιέχει τα αγκάθια του ασφαλιστικού και των ομαδικών απολύσεων, (β) με τα stress tests των τραπεζών καθώς (γ) και με την επιβεβαίωση της βιωσιμότητας του χρέους, το οποίο το ταμείο θεωρεί ότι δεν είναι διαχειρίσιμο.
Ουσιαστικά πρόωρο, αφού η πορεία της οικονομίας και τα θεμελιώδη στοιχεία που τη συνθέτουν είναι αρνητικά ή πολύ αναιμικά για να δικαιολογήσουν ένα τέτοιο διάβημα, το οποίο θα γινόταν αποδεκτό από τις αγορές, οι οποίες θα πρέπει στη συνέχεια να καλύψουν τα χρηματοδοτικά κενά.
Πρώτον, το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν, ως βασικός δείκτης προόδου της οικονομίας, ακόμη δεν έχει δείξει σημεία ανάκαμψης, πόσο μάλλον σημαντικής βελτίωσης, που θα δικαιολογούσε τουλάχιστον τη σκέψη για κάτι τέτοιο.

Να μην αναλωθούμε το επόμενο διάστημα στο κυνήγι της ανεύρεσης κεφαλαίων για να καλυφθούν τα χρηματοδοτικά κενά

Δεύτερον, η αξιολόγηση της οικονομίας μας βρίσκεται ακόμη στην περιοχή «non investment grade» δηλαδή μη επενδυσιμότητας, που είναι απαγορευτική για την τοποθέτηση μακροπρόθεσμων εφαλαίων με χαμηλό επιτόκιο. Επτά βαθμίδες μέσα στα junks (σκουπίδια) από τη Moody's και πέντε από την S&P και την Fitch. Τρίτον το μέγεθος του χρέους (175% του ΑΕΠ) αλλά και η διάρθρωσή του είναι τέτοια, που είναι απαγορευτική η όποια τοποθέτηση κεφαλαίων, είτε σε μακροπρόθεσμα κεφάλαια (10ετή ομόλογα) είτε σε άμεσες επενδύσεις που ξεπερνάει τον χρονικό ορίζοντα προστασίας από το πρόγραμμα.
Ασύμφορη είναι μια τέτοια επιλογή, αφού έχουμε δεχθεί όλες τις αρνητικές επιπτώσεις του προγράμματος, να αρνηθούμε μια άνετη χρηματοδότηση με καλό επιτόκιο και να μην αναλωθούμε το επόμενο διάστημα στο κυνήγι της ανεύρεσης κεφαλαίων για να καλυφθούν τα χρηματοδοτικά κενά, ενώ θα έπρεπε να επικεντρώσουμε τις δυνάμεις μας στην προσπάθεια ανάκαμψης και ανόρθωσης της οικονομίας.

Η ελληνική οικονομία όχι μόνο δεν είναι έτοιμη για ένα τέτοιο άλμα, το οποίο θα γίνει στο κενό, αλλά έχει αρκετό δρόμο μπροστά της για να διανύσει

Συγκριτικά είναι ενδιαφέρουσα μια παράθεση των στοιχείων των άλλων δύο χωρών, οι οποίες αποχώρησαν από το ΔΝΤ και τα μνημόνια, δηλαδή της Ιρλανδίας και κυρίως της Πορτογαλίας, της οποίας η οικονομία έχει μεγαλύτερες ομοιότητες με τη δική μας. Η Ιρλανδία με ανάπτυξη 2%, ανεργία 13% και χρέος 121%, είχε αξιολόγηση από τη Moody's Baa3 (περιοχή εκτός κινδύνου) τοποθέτησε στην αγορά αμέσως 10ετή ομόλογα με επιτόκιο 2,967%. Η Πορτογαλία είχε ανάπτυξη 1,7%, ανεργία 15% και χρέος 131% επί του ΑΕΠ βγήκε στις αγορές με αξιολόγηση από την ίδια εταιρεία Ba2 (δύο βαθμίδες στην περιοχή των junks) και συγκέντρωσε κεφάλαια με επιτόκιο 3,61%. Ας σημειωθεί, ότι στην Πορτογαλία αυξάνονται οι εξαγωγές κάθε χρόνο, προσεγγίζοντας το 41% του ΑΕΠ, δηλαδή διπλάσιες από εκείνες της Ελλάδος.
Μια ψύχραιμη ανάγνωση των παραπάνω μας οδηγεί στο συμπέρασμα, ότι η ελληνική οικονομία όχι μόνο δεν είναι έτοιμη για ένα τέτοιο άλμα, το οποίο θα γίνει στο κενό, αλλά έχει αρκετό δρόμο μπροστά της για να διανύσει.

Είναι τα αποτελέσματα της πολιτικής που ασκείται, τα οποία είναι ικανά να σε απεγκλωβίσουν από τα δεσμά της επιτήρησης ή να σε καθηλώσουν στην εξάρτηση

Με την πολιτική δε που ασκείται, απομακρυνόμαστε πιο πολύ αντί να πλησιάζουμε το στόχο. Η συνέχιση της ίδιας πολιτικής, όπως φαίνεται και από τα πρόσφατα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τις εξαγωγές (-5,9%) και για τη βιομηχανική παραγωγή (-5,7%), οδηγεί σε περαιτέρω συρρίκνωση βασικών τομέων της οικονομίας της χώρας. Ενδεικτικό της εσφαλμένης πολιτικής είναι και το σχέδιο προϋπολογισμού που κατατέθηκε, το οποίο θα εντείνει τα αδιέξοδα, αφού στηρίζεται σε εξωπραγματικές υποθέσεις, όπως είναι η αύξηση το 2015 των ιδιωτικών επενδύσεων κατά 11,7%, ενώ για το πρώτο εξάμηνο του 2014 καταγράφεται πτώση της τάξεως του 8% αντί του +5,4% που προέβλεπε ο προϋπολογισμός.
Θα πρέπει να κατανοήσουμε, ότι σημασία δεν έχει ούτε η σύνθεση της επιτροπής ελέγχου, ούτε ο τόπος που γίνεται ο έλεγχος, αλλά ούτε και ο φορέας που τον διενεργεί. Είναι τα αποτελέσματα της πολιτικής που ασκείται, τα οποία είναι ικανά να σε απεγκλωβίσουν από τα δεσμά της επιτήρησης ή να σε καθηλώσουν στην εξάρτηση.

ΠΗΓΗ:http://www.thetoc.gr/

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΟΥ:
 ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΙΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΩΡΗ ΕΞΟΔΟ ΜΑΣ ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΕΠΙΤΟΚΙΑ. ΤΙ ΣΑΣ ΕΛΕΓΑ;

FT: Η «χρόνια στασιμότητα» μεγαλύτερος κίνδυνος από την Ελλάδα

Αρθρο του Wolfgang Munchau

Θα ήταν λάθος να συμπεράνει κανείς ότι οι έντονες διακυμάνσεις των αγορών την προηγούμενη εβδομάδα σηματοδοτούν κρίση χρέους για την ευρωζώνη. Τα spreads των κρατικών ομολόγων στην ευρωζώνη δεν κινήθηκαν σημαντικά, παρά μόνο στην Ελλάδα.

Αυτό που έγινε την προηγούμενη εβδομάδα ήταν κάτι αρκετά διαφορετικό. Οι κεφαλαιαγορές συνειδητοποίησαν πως υπάρχει η πιθανότητα μεγάλης ύφεσης σε όλη την ευρωζώνη με πολύ χαμηλό πληθωρισμό για τα επόμενα 10 - 20 χρόνια. Αυτό μας δείχνει η πτώση των προσδοκιών για τα διάφορα μεγέθη του πληθωρισμού. Οι επενδυτές δεν ανησυχούν για τη φερεγγυότητα ενός κράτους μέλους. Αυτό ήταν σαφέστατα διαφορετικό πριν από δύο χρόνια.

Το τρέχον σενάριο, όμως, δεν είναι λιγότερο ανησυχητικό. Οι επιπτώσεις για αυτούς που ζουν σε ένα τέτοιο λάκκο με φίδια είναι ήδη εμφανείς: υψηλή ανεργία, αύξηση της φτώχειας, στασιμότητα των ονομαστικών και των πραγματικών μισθών, βάρος χρέους που δεν μειώνεται σε πραγματικούς όρους, μείωση των υπηρεσιών του δημοσίου τομέα και των δημοσίων επενδύσεων.

Ένα σοκαριστικό παράδειγμα είναι η κακή κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι γερμανικές ένοπλες δυνάμεις. Από τα 254 μαχητικά αεροπλάνα της Luftwaffe μόνο τα 150 μπορούν να πετάξουν!

Η στασιμότητα της ευρωζώνης θα επηρεάσει και τον υπόλοιπο κόσμο σε διαφορετικό βαθμό. Η Βρετανία ενδεχομένως να καταφέρει να μην έχει την ίδια μοίρα, αλλά η ευρωζώνη είναι αρκετά μεγάλη για να την τραβήξει μαζί της. Περισσότερο θα πληγούν τα μέρη της κεντρικής και της ανατολικής Ευρώπης που δεν χρησιμοποιούν το ευρώ. Έχουν εγκλωβιστεί μεταξύ της Ρωσίας που είναι έτοιμη να εκραγεί και της στάσιμης Ευρώπης. Δύσκολα μπορεί να δει κανείς πώς θα μπορούσαν να ανακάμψουν οι τιμές του πετρελαίου σε ένα περιβάλλον μόνιμα χαμηλής ανάπτυξης. Και είναι ακόμη πιο δύσκολο να δει κανείς πώς θα ανταπεξέλθει η Ρωσία με μόνιμα χαμηλές τιμές πετρελαίου.

Η χρόνια στασιμότητα -κατάσταση κατά την οποία η χρόνια μείωση των επενδύσεων μπορεί να οδηγήσει σε μία μακρά περίοδο αδύναμης ζήτησης- έχει παράλληλα ανησυχητικές επιπτώσεις για τους επενδυτές. Τα πρόσφατα υψηλά επίπεδα των μετοχών βασίστηκαν στο καλύτερο δυνατό σενάριο: ότι ο ρυθμός αύξησης της παραγωγικότητας θα επανερχόταν στον ιστορικό μέσο όρο και πως το επίπεδο του ΑΕΠ θα έφτανε τελικά την προ κρίσης αναπτυξιακή τροχιά. Οι επενδυτές έχουν αρχίσει τώρα να ανησυχούν ότι τίποτα από όλα αυτά δεν πρόκειται να συμβεί. Το ΑΕΠ βρίσκεται κοντά στα επίπεδα του 2007. Η ανάπτυξη είναι αργή.

Ούτε το ποσοστό του ΑΕΠ που αντιστοιχεί στα κέρδη μπορεί να αυξηθεί πολύ περισσότερο. Έτσι, εάν η ανάπτυξη της παραγωγικότητας παραμένει χαμηλή, τότε δύσκολα μπορεί να δει κανείς πώς οι επενδύσεις σε χρηματιστήρια μπορούν να αποφέρουν μεγάλες πραγματικές αποδόσεις.

Η νομισματική πολιτική μπορεί να δώσει βραχυπρόθεσμη ώθηση στις αγορές, αλλά αυτό δεν μπορεί να διατηρηθεί επ' αόριστον. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οι αποδόσεις των τίτλων χαμηλού ρίσκου θα είναι μικρές.

Η χρόνια στασιμότητα συνοδεύεται από μόνιμη υποχώρηση του πληθωρισμού σε επίπεδα κάτω από τον στόχο του 2%. Η πραγματική αξία του δημόσιου και του ιδιωτικού χρέους κατά συνέπεια δεν υποχωρεί με τον επιθυμητό ρυθμό. Κι αυτό επομένως καθιστά ακόμη δυσκολότερη τη μείωση του χρέους για επιχειρήσεις, άτομα και δημόσιο. Τα γερμανικά κρατικά ομόλογα είναι οι μόνοι τίτλοι στην ευρωζώνη που οι επενδυτές θεωρούν λίγο-πολύ μηδενικού κινδύνου.

Θα πίστευε κανείς πως αυτό το σενάριο θα δημιουργούσε δυνάμεις αντίδρασης, όπως για παράδειγμα χαμηλότερη συναλλαγματική ισοτιμία. Δυστυχώς, αυτό δεν είναι κατ' ανάγκην αλήθεια. Η ευρωζώνη έχει φέτος πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της τάξεως του 3% του ΑΕΠ.

Υπό κανονικές συνθήκες κάποιος θα περίμενε ότι το νόμισμα μίας οικονομίας που καταγράφει συνέχεια πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών θα ήταν ισχυρό. Σε κάθε περίπτωση, η συναλλαγματική ισοτιμία έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία για μικρές και μεσαίες οικονομίες από ό,τι για μεγάλες όπως οι ΗΠΑ και η ευρωζώνη, επειδή το ποσοστό του εμπορίου στο ΑΕΠ είθισται να είναι μικρότερο για τις μεγάλες οικονομίες.

Η ευρωζώνη είναι μία μεγάλη και σχεδόν κλειστή οικονομία, που διαπραγματεύεται τα προϊόντα και τις υπηρεσίες της εσωτερικά, σε ευρώ. Η συναλλαγματική ισοτιμία δεν μπορεί κατά συνέπεια να τη σώσει, εκτός εάν το ευρώ υποτιμηθεί σε ακραίο εύρος.

Άρα, η χρόνια στασιμότητα είναι πολύ πιο δραματική από την κρίση χρέους. Με τέτοια απειλή να κρέμεται από πάνω μας, κάποιος θα περίμενε ότι οι αξιωματούχοι θα έκαναν τα πάντα για να αποφύγουν τον όλεθρο. Και σίγουρα έτσι θα γινόταν εάν η κρίση απειλούσε μία κανονική χώρα.

Για μία νομισματική ένωση, όπου δεν υπάρχει συντονισμός πολιτικής ενώ οι αξιωματούχοι ακολουθούν την εθνική οπτική γωνία, ο κίνδυνος χρόνιας στασιμότητας είναι μεγάλος. Ακόμη και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ο μόνος παράγοντας με αρμοδιότητες που αφορούν όλη την ευρωζώνη, αντιμετωπίζει νομικούς περιορισμούς. Κι αυτό μπορεί να εξηγεί τη διστακτικότητά της να προχωρήσει σε ποσοτική χαλάρωση. Παρότι υποστηρίζω την ποσοτική χαλάρωση, δεν μπορώ να αρνηθώ ότι νομικά βρισκόμαστε σε γκρίζα ζώνη.

Οι αξιωματούχοι της ευρωζώνης έχουν τρεις επιλογές: Πρώτον, μπορούν να μετατρέψουν την ευρωζώνη σε πολιτική ένωση και να κάνουν «ό,τι χρειάζεται», ένα ευρωομόλογο, μία μικρή δημοσιονομική ένωση, μηχανισμούς μεταφοράς και τραπεζική ένωση. Η δεύτερη επιλογή είναι να αποδεχθούν τη χρόνια στασιμότητα. Η τελική επιλογή είναι η διάσπαση της ευρωζώνης.

Η πρώτη και η δεύτερη επιλογή δεν αποκλείουν η μία την άλλη. Καθώς η πολιτική ενοποίηση βρίσκεται εκτός ατζέντας, μένουμε με τα επιλογές μεγάλης ύφεσης ή αποτυχίας - ή και τα δύο διαδοχικά.

ΠΗΓΗ: Euro2day ΚΑΙ REAL.GR

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΟΥ:
Η ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΟΣΟ ΔΕN ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΜΒΑΘΥΝΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΜΕ ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΕΚΔΟΣΗ ΕΥΡΩΟΜΟΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΟΔΗΓΕΙΤΑΙ ΣΕ ΔΙΑΛΥΣΗ ΑΡΓΑ Η ΓΡΗΓΟΡΑ. ΝΟΜΙΣΜΑ ΧΩΡΙΣ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ.

Bρετανικός Τύπος: “Σε πέντε χρόνια η Γερμανία θα χρειαστεί Μνημόνιο”

Η Γερμανία σε πέντε χρόνια από σήμερα θα βρίσκεται σε δεινή οικονομική κατάσταση και σε θέση ανάλογη με εκείνη των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου που μπήκαν στο Μνημόνιο, όπως αναφέρουν τρεις οικονομολόγοι εκ των οποίων ο ένας είναι Γερμανός, και δυστυχώς στην καταστροφή θα οδηγήσει ολόκληρη την ευρωζώνη και μαζί με αυτήν και εμάς.

Το μέλλον του ευρώ και η ύπαρξη της ευρωζώνης απειλείται όχι από την “κακιά” Ελλάδα αλλά από την “έντιμη”  και “εργατική” Γερμανία, που με την πολιτική της οδηγεί την ΕΕ σε πραγματική οικονομική ασφυξία.

Τρεις ειδικοί, μιλούν στην Telegraph, η οποία δίνει ένα νέο τρομερό χτύπημα στην άρρωστη αλλά καλά καλυπτόμενη πίσω από εμάς και τα υπόλοιπα κορόιδα της ΕΕ, γερμανική οικονομία.

Γράφει η Telegraph:

«Η Γαλλία θεωρείται ο άρρωστος της Ευρώπης, αλλά οι δυστυχίες της Γερμανίας είναι πιο βαθιές, έχουν ρίζες στο οικονομικό της δόγμα, το οποίο συνίσταται στο να αποταμιεύει κανείς μόνο για τον εαυτό του και όλα αυτά συνδιασμένα με την καταστρεπτική ψυχολογία της γήρανσης του πληθυσμού» καταγγέλλει το βρεατανικό ΜΜΕ, στην ιντερνετική του μορφή.

Για να επιτεθεί στη Γερμανία, η εφημερίδα απευθύνθηκε στον διευθυντή του Γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομικής Ερευνας. Ο  Marcel Fratzscher, δημοσίευσε ένα βιβλίο με τον τίτλο  Die Deutschland-Illusion -«Η ψευδαίσθηση της Γερμανίας».

«Αυτό το βιβλίο είναι ένα πύρινο κατηγορώ εναντίον του οικονομικού φετιχισμού του υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Εκφράζει την απογοήτευση μιας χώρας «η οποία ζει με τις δάφνες της», φυλακισμένη στην «κοινά αποδεκτή αλλά λανθασμένη ιδέα» ότι η οικονομία μιας χώρας σχεδιάζεται όπως ο προϋπολογισμός μιας οικογένειας. Η Γερμανία καθησυχάζεται από τις κολακείες διαφόρων γειτονικών κρατών οι οποίοι σπανίως κοιτάζουν κάτω από το καπώ της γερμανικής μηχανής» αναφέρει η Telegraph για το εν λόγω βιβλίο.

Και αφού αναφέρει κάποιους αρνητικούς δείκτες για την γερμανική οικονομία, η βρετανική εφημερίδα συνεχίζει:

«Εδώ και δεκαετίες συνεχίζονται τα λάθη στην άσκηση δημόσιας πολιτικής. Οι φόροι και οι κοινωνικές δομές έχουν προκαλέσει μείωση των γεννήσεων. Η έλλειψη επενδύσεων επιδείνωσε ακόμη περισσότερο τα πράγματα. Σε πέντε χρόνια από σήμερα, όλοι θα έχουν αντιληφθεί ότι η Γερμανία βρίσκεται σε πολύ άσχημη κατάσταση και ένας ισοσκελισμένος προϋπολογισμός, τότε, δεν θα αποτελεί πλέον λύση».
Και καταλήγει:

«Σε δέκα χρόνια από σήμερα, η Γαλλία θα είναι η κυρίαρχη δύναμη της Ευρώπης».

Ας σημειωθεί ότι ήδη η γερμανική οικονομία βρίσκεται στο στόχαστρο τεσσάρων οικονομικών ινστιτούτων, τα οποία ζωγραφίζουν με μελανά χρώματα την κατάσταση.

ΠΗΓΗ: http://allaksogolies.gr

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΟΥ: 

 Πολυ σημαντικη και σωστη η αναλυση του μεγαλυτερου ινστιτουτου οικονομικων ερευνων της Γερμανιας του DIW με επικεφαλης τον Μαρσελ Φρατσερ του οποιου την επιστημονικη αποψη παντα εκτιμουσα. Συμπερασμα η Γερμανια θα πληρωσει την πλεονεξια και την ελλειψη διορατικοτητας και ανοιχτων οριζοντων στην οικονομικη της πολιτικη απο την οποια λειπει η ευρεια ευρωπαικη διασταση και η πραγματικη αλληλεγγυη.

Γιόσκα Φίσερ: «Θα αποτύχει η Ευρώπη;»

inShare

«Θα αποτύχει η Ευρώπη;» Ο πρώην υπ. Εξ. της Γερμανίας Γιόσκα Φίσερ ξεδιπλώνει την ανησυχία του για την πορεία της ΕΕ στο νέο του βιβλίο και καταγγέλλει την έλλειψη ευρωπαϊκής αλληλεγγύης προτείνοντας ταυτόχρονα ελβετικό μοντέλο για την Ευρώπη.
Το ερωτηματικό στον τίτλο («Θα αποτύχει η Ευρώπη;») δεν το εννοεί μόνο ρητορικά σημειώνει η ελληνική υπηρεσία της Deutsche Welle.
Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών επί κυβέρνησης Σοσιαλδημοκρατών και Πρασίνων υπό τον Γκέρχαρντ Σρέντερ πιστεύει ότι η Ευρώπη έχει πάρει την κάτω βόλτα. Κι αυτό τον ανησυχεί. Θεωρεί μάλιστα πιθανό το ενδεχόμενο να τιναχτεί στον αέρα.
«Εάν κάποιος με ρώταγε το 2008 εάν θεωρούσα πιθανή τυχόν αποτυχία της ΕΕ, θα το θεωρούσα παράλογο. Σήμερα διαπιστώνω ότι η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη έχει διαβρωθεί εξαιτίας της ευρωκρίσης». Στην παρουσίαση του βιβλίου που διήρκεσε μια ώρα ο Φίσερ χρησιμοποίησε πολλές φορές τη λέξη «αλληλεγγύη». Και έκανε πολλές αναφορές στον καγκελάριο της γερμανικής Επανένωσης Χέλμουτ Κολ. Για έναν άλλον πρώην καγκελάριο, επίσης εν ζωή, δεν μπορώ και δεν θέλω να πω τίποτα» πρόσθεσε. «Εκτός από την πρόταση ότι η στάση του Γκέρχαρντ Σρέντερ απέναντι στη Ρωσία είναι εντελώς διαφορετική από τη δική μου».
Στην παρουσίαση του βιβλίου του ξεκαθάρισε, ωστόσο, ότι «η νεοϊμπεριαλιστική στροφή της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής» δεν είναι το βασικό του θέμα, αλλά πολύ περισσότερο ο κατήφορος της Ευρώπης.
Και στηλίτευσε ότι η διαδικασία επανεθνικοποίησης θέτει σε κίνδυνο το ευρωπαϊκό εγχείρημα.
«Ήδη στις ευρωεκλογές καταγράφηκε μια καταστροφική εικόνα», είπε. Ο Φίσερ υπενθύμισε ότι όταν εξελέγη πρώτος και μέχρι στιγμής μοναδικός υπουργός Εξωτερικών από το κόμμα των Πρασίνων η ΕΕ ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τον τερματισμό των εχθροπραξιών των προηγούμενων αιώνων. Κι αυτό ήταν κοινός τόπος στη Γερμανία.
Και σήμερα; Τι προτείνει για να ξεπεράσει η Ευρώπη τα προβλήματά της;
«Πρέπει να πορευτούμε μαζί», απαντά.
«Και πρώτα περισσότερη γερμανογαλλική συνεργασία δεν γίνεται χωρίς συμβιβασμούς. Η Γερμανία θα πρέπει να απελευθερωθεί από την εμμονή στη δημοσιονομική πειθαρχία και η Γαλλία από τη δική της εμμονή στην πολιτική ανεξαρτησία (σ.σ. από την ΕΕ)». O Φίσερ υποστήριξε ότι οι επιπτώσεις από τη δημοσιονομική και τραπεζική κρίση, η πορεία της Ελλάδας προς τη χρεωκοπία ως αποτέλεσμα πολιτικής από όλην την ΕΕ, δεν έχουν ξεπεραστεί.
«Την ώρα που ο γερμανός ηγεμών στο κέντρο της Ευρώπης ξεπέρασε με επιτυχία τα οικονομικά προβλήματα, ενισχύθηκαν τα αντιευρωπαϊκά κόμματα διαμαρτυρίας. Και αυτό είναι απότοκο της λανθασμένης γερμανικής πολιτικής λιτότητας», τόνισε ο Φίσερ.
Και προσθέτει ότι κάποια στιγμή θα έρθουν τα ευρωομόλογα, όπως και ένα νέο κούρεμα χρέους για τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, «είναι απαραίτητο», επισημαίνει. Εκείνο που τον εκνευρίζει περισσότερο είναι η έλλειψη ιδεών, η ηττοπάθεια που έχει καταλάβει την Ευρώπη παρά το το ότι η ευρωπαϊκή ενοποίηση ήταν μια κατάσταση win- win για όλους τους εμπλεκόμενους.

«Κούρεμα χρέους έχει ξαναγίνει τη δεκαετία του ’50 για τους Γερμανούς, μερικά χρόνια μετά τον πόλεμο. Νομίζετε ότι αυτό άρεσε στο Παρίσι ή στην Αθήνα»;

Στο επίκεντρο του βιβλίο του βρίσκονται επίσης και προτάσεις που κάνει στο ζητούμενο εξισορρόπησης ανάμεσα στη συγκέντρωση δύναμης στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στα εθνικά κράτη.
Και φέρνει την ιδέα ενός συστήματος δύο νομοθετικών σωμάτων, την Άνω Βουλή της ΕΕ και την Κάτω Βουλή με εκπροσώπους από τα κράτη – μέλη. «Πως είναι δυνατόν να αποτύχει κάτι που στην Ελβετία επιτυγχάνει; Η Ευρώπη δεν είναι ένα έθνος, αποτελείται από πολλές γλώσσες και πολλά ιστορικά αφηγήματα. Γιατί δεν μπορούμε να διδαχθούμε από το ελβετικό μοντέλο»;
Αλλά οι κυβερνήσεις που φαίνεται να μην τα καταφέρνουν με την Ευρώπη είναι όλες δημοκρατικά εκλεγμένες, παρατηρεί μια δημοσιογράφος από τη Δανία. «Έτσι είναι στη ζωή, όποιος παίρνει λανθασμένες αποφάσεις πληρώνει και το τίμημα», είναι η απάντηση του Φίσερ.
Ο 66χρονος συνταξιούχος πλέον πολιτικός παρουσίασε τις θέσεις του με μεγάλο πάθος, «που σπάνια συναντά κανείς στα κυβερνητικά κτήρια του Βερολίνου», παρατηρεί ο αρθρογράφος της Welt.

ΠΗΓΗ: http://www.polispress.gr/

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΟΥ:

ΣΩΣΤΑ ΘΕΤΕΙ Ο ΦΙΣΕΡ ΤΟ ΔΟΜΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΚΑΙ ΘΕΣΜΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ. ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΟΥΤΖΑΧΕΝΤΙΝ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ; ΧΩΡΙΣ ΕΜΒΑΘΥΝΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΔΕΙΞΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΝΑ ΦΕΡΘΕΙ ΕΥΡΩΠΑΙΚΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑ ΤΗΣ ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΑΠΕΙΛΕΙΤΑΙ ΜΕ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ.ΣΩΣΤΟΣ. ΕΠΙΣΗΣ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ  ΠΟΣΟ ΧΡΟΝΙΑ ΓΡΑΦΩ ΚΑΙ ΛΕΩ ΟΤΙ ΧΩΡΙΣ ΚΟΥΡΕΜΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ OSI ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΛΥΣΗ ΟΥΤΕ ΝΑ ΞΕΚΟΛΛΗΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΑΛΤΟ ΤΗΣ ΣΤΑΣΙΜΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ;

ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΕΓΡΑΦΑ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΟΥ ΩΡΑ ΑΛΛΑΓΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΤΟΝ ΙΟΥΝΙΟ ΤΟΥ 2013 ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ:

αρθρο βαγγελη ιωαννιδη: ωρα αλλαγης για την ευρωπη

vaggelisioannidis.blogspot.com/2013/07/blog-post.html
 ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΟΥ:

Ωρα αλλαγής για την Ευρώπη - γνώμες - Το Βήμα Online - απάντηση

  
                   ΩΡΑ ΑΛΛΑΓΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Σε μια κρίσιμη στιγμή για την Ελλάδα και την Ευρώπη οι πολίτες τόσο της χώρας μας όσο και όλων των χωρών, που συμμετέχουν στην Ευρωπαϊκή  Ένωση αναρωτιούνται, τι άλλο πρόκειται, να συμβεί και πόσο η κατάσταση μπορεί, να βελτιωθεί ή να χειροτερέψει, επηρεάζοντας άμεσα την καθημερινότητα τους. Το ερώτημα παίρνει ακόμη μεγαλύτερη συμβολική διάσταση πια, μια και η ίδια η ΕΕ έχει ανακηρύξει το 2013 σε έτος Ευρωπαίων πολιτών. Έχει λοιπόν σημασία, να αναλύσουμε, τι κάνει για τους Ευρωπαίους πολίτες και πώς αντιμετωπίζει τα προβλήματα τους αυτή.

  Η αλήθεια είναι, ότι  χώρα μας και η Ευρώπη στο σύνολο της βρίσκονται μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι ιστορικών επιλογών, οι οποίες δεν μπορούν, να περιμένουν  και αναλόγως των αποφάσεων, που θα ληφθούν ή δεν θα ληφθούν από την  κατώτερη των περιστάσεων ηγεσία  των χωρών της ΕΕ, θα καθορίσουν το μέλλον των επόμενων γενεών και την πορεία της γηραιάς ηπείρου.  Είναι βέβαιο όμως, ότι πλέον η παραμικρή καθυστέρηση μπορεί, να αποβεί μοιραία και να οδηγήσει πιθανόν στο άδοξο τέλος του κοινού ευρωπαϊκού οικοδομήματος, που απειλείται από την αβουλία των ηγετών και την βουλιμία του οικονομικού εθνικισμού των ισχυρών εταίρων, ο οποίος επανέκαμψε δριμύτερος και συνταράσσει τα θεμέλια της ενωμένης Ευρώπης, όπως τουλάχιστον τα οραματίστηκαν οι προπάτορες ιδρυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κονιορτοποιώντας τα όνειρα εκατομμυρίων Ευρωπαίων πολιτών για μια ένωση ειρήνης, αλληλεγγύης, δημοκρατίας και οικονομικής ανάπτυξης.

Σαν μάντης μάλιστα επερχόμενων δεινών ο απελθών πρόεδρος του Eurogroup και τελευταίος από την σειρά των μεγάλων ηγετών της Ευρώπης, που έχουν δυστυχώς γίνει είδος προς εξαφάνιση κ Γιούνκερ, σε πρόσφατη συνέντευξη του στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel  προειδοποίησε για κίνδυνο πολέμου στην Ευρώπη, λέγοντας  χαρακτηριστικά, ότι: <<οι δαίμονες του πολέμου δεν έχουν φύγει απλά κοιμούνται>>. Ενώ σε τελευταία του παρέμβαση στην Αθήνα τόνισε:<< "Με φοβίζει η λήθη. Πρέπει να μιλάμε στους νέους για τον πόλεμο και την ειρήνη. Στη λήθη ζουν οι παλιοί δαίμονες της Ευρώπης, τους οποίους μπορούν, να αναβιώσουν χαρισματικοί λαϊκιστές. Το 1914 το μεγάλο κεφάλαιο δεν μπόρεσε, να αποτρέψει τον πόλεμο, που ξεκίνησε από έναν τυχαίο πυροβολισμό. Σήμερα υπάρχουν 60 εστίες πολέμων και η μνήμη της Ευρώπης είναι πολύ μικρή>> και είχε απόλυτο δίκιο.

Οι εποχές όμως , που οι  ηγέτες των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών πρωτοστατούσαν στην οικοδόμηση μιας ομοσπονδιακού τύπου Ευρωπαϊκής Ένωσης με στόχο την πολιτική ένωση της και την διαμόρφωση μιας κοινής οικονομικής πολιτικής, έχουν δυστυχώς  παρέλθει. Η Ευρώπη διαπνέεται από την μίζερη λογιστική αντίληψη και επικράτηση των στενών εμπορικών συμφερόντων του κάθε κράτους -μέλους χωριστά.

Σήμερα μετά την καταστροφική για την συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης οικονομική κρίση γίνεται επιτακτικότερο το αίτημα, αυτή να ξαναβρεί τον δρόμο της και να θυμηθεί τις πραγματικές αιτίες δημιουργίας της. Οι αλλεπάλληλες διευρύνσεις της δεν συνοδεύτηκαν από την απαραίτητη εμβάθυνση της, με αποτέλεσμα το οικοδόμημα σήμερα, να είναι λειψό και να παραπαίει. Το πρώτο λοιπόν, που επιβάλλεται , να συμβεί, πριν από οποιαδήποτε άλλη διεύρυνση είναι μια νέα διαδικασία εμβάθυνσης, με αλλαγή των συνθηκών και προσαρμογή τους στις σημερινές ανάγκες. Η Ευρώπη ανέδειξε όλες τις αδυναμίες της τα τελευταία χρόνια και αντί να κινηθεί με ταχύτητα, για να τις υπερβεί, κινείται με τους γνωστούς ρυθμούς χελώνας στην αντιμετώπιση τους, με αποτέλεσμα να δίνει καθυστερημένες απαντήσεις σε προχωρημένα προβλήματα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αν θέλει, να ανταποκριθεί στην αποστολή της και στα όνειρα των πολιτών της, χρειάζεται άμεση αλλαγή και μεταρρύθμιση εκ θεμελίων. Το αφόρητο έλλειμμα ηγεσίας της έρχεται, να αθροιστεί στο προϋπάρχον έλλειμμα δημοκρατίας, που την ταλαιπωρεί.  Η θηριώδης γραφειοκρατία των Βρυξελλών έχει αυτονομηθεί και δεν ελέγχεται επαρκώς για τις αποφάσεις της από δημοκρατικούς θεσμούς, ενισχυμένους με αρμοδιότητες και εξουσίες. Η κατάσταση άρχισε, να γίνεται δραματική μόλις έγινε φανερό το πρόβλημα δημοσιονομικών ελλειμμάτων και δημοσίου χρέους πολλών χωρών μελών της όπως και η κρίση του τραπεζικού συστήματος. Τότε η Κομισιόν και οι κυβερνήσεις των κρατών μελών διαπίστωσαν, πως δεν έχουν θωρακίσει θεσμικά την Ευρώπη, ώστε να μπορεί, να συνεννοείται και να διαχειρίζεται κρίσεις και απαιτητικές καταστάσεις, όπως η σημερινή.

Πως όμως μπορεί, να αντιμετωπιστεί αυτό το ανυπόφορο έλλειμμα ηγεσίας και το ακόμη χειρότερο διαρκές έλλειμμα δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Είναι αναγκαίο, αφού υπάρξει άμεσα η κατάλληλη προεργασία μεταξύ των κυβερνήσεων των κρατών μελών, να ξεκινήσει μια καινούργια διακυβερνητική διάσκεψη, η οποία στόχο θα έχει την δημιουργία μιας νέας συνθήκης για την ενωμένη Ευρώπη, που θα καταλήξει στις απαραίτητες μεταρρυθμιστικές τομές και στην εμβάθυνση των δημοκρατικών θεσμών της Ένωσης. Χρειάζεται, να προχωρήσει η ουσιαστική ευρωπαϊκή ολοκλήρωση στους τομείς της πολιτικής ενοποίησης και της δημιουργίας μιας πραγματικά ενιαίας εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής.

Η διαδικασία αυτή οφείλει, να οδηγεί στην δημιουργία μιας ομοσπονδιακού τύπου Ευρώπης, που όμως θα διατηρεί την ισοτιμία των μελών της και δεν θα επιτρέπει την αυθαίρετη ποδηγέτηση της από ισχυρές χώρες, όπως η Γερμανία. Το μόνο που δεν χρειαζόμαστε στην Ευρώπη είναι η γερμανοποίηση της. Για να λειτουργήσει μια ομοσπονδία εθνών-κρατών, σεβόμενη τις ιδιαιτερότητες τους, είναι απαραίτητο, να εγκαταλειφθούν ανιστόρητες οπτικές και παιδικές ασθένειες της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής όπως  και διαθέσεις ηγεμονισμού από πλευράς των ισχυρών κρατών μελών. Αυτοί οι ηγεμονισμοί έχουν εκτροχιάσει το τρένο της Ευρώπης από τις ράγες του και το έχουν εκτρέψει από τον στόχο του.

Μια ενωμένη Ευρώπη θα στηρίζεται στον σεβασμό των  εθνικών ιδιαιτεροτήτων των κρατών μελών και δεν μπορεί, να είναι υγιής και να πατά σε στέρεες βάσεις, αν έχει ως πρότυπο της την αμερικανική χοάνη και την μετατροπή της σε άχρωμο συνονθύλευμα , που θα πολτοποιήσει τις ιδιαιτερότητες αυτές. Μια τέτοια στρατηγική θα παραγνωρίζει την μεγάλη ιστορία και την δομή των ευρωπαϊκών κοινωνιών και θα είναι θνησιγενής. Άρα απαιτείται, να ακολουθήσουμε τον δικό μας δρόμο οι Ευρωπαίοι, σεβόμενοι την ιστορία μας χωρίς αδόκιμους μιμητισμούς ξένων προτύπων, τα οποία μπορεί, να είναι καλά για ορισμένες χώρες, ασύμβατα όμως με τις ευρωπαϊκές ανάγκες.

Πάνω από όλα όμως απαιτείται η οικοδόμηση της σε θεσμούς ισχυρής δημοκρατικής λειτουργίας και αντιπροσώπευσης. Αν δεν επιλυθεί το έλλειμμα δημοκρατικής της λειτουργίας, αυτή η ομοσπονδία δεν μπορεί, να υπάρξει , γιατί θα θυμίζει απολυταρχικά Σοβιετικά μοντέλα αυταρχισμού, όπου τις αποφάσεις τις παίρνει μια ανεξέλεγκτη γραφειοκρατία, που δεν ελέγχεται από κανέναν καθώς και μια πολιτική και οικονομική ελίτ των ισχυρών κρατών, η οποία διορίζει και κατευθύνει αυτήν την γραφειοκρατία.

Η Ευρώπη όμως δεν μπορεί, να είναι πραγματικά ενωμένη και ισχυρή, αν δεν στηρίζεται και δεν ξαναθυμηθεί τις αρχές, που ενέπνευσαν τους ιδρυτές της και δεν είναι άλλες από την αλληλεγγύη, τη συνοχή, την ισόρροπη και ειρηνική ανάπτυξη των εθνών–κρατών της, μέσα σε πλαίσια ελευθερίας, δημοκρατίας και ανάπτυξης των πολιτιστικών και οικονομικών σχέσεων των λαών της.

Μπορεί λοιπόν πριν λίγα χρόνια, να απέκτησε η ΕΕ κοινό πρόεδρο και υπουργό εξωτερικών, αλλά η εξωτερική της πολιτική κονιορτοποιείται ευκαιρίας δοθείσης στην πρώτη διεθνή κρίση. Για αυτό χρειάζεται η εμβάθυνση της πολιτικής και αμυντικής ένωσης εδώ και τώρα, με έναν κοινό πρόεδρο εκλεγμένο από τους πολίτες της και με μία κοινή κυβέρνηση και πάλι εκλεγμένη από τους λαούς της, αποτελούμενη από χαρισματικούς πολιτικούς και όχι άχρωμους υπαλλήλους και γραφειοκράτες.

Έξαλλου η Ευρώπη ήρθε η ώρα, να αποδεχτεί, ότι τα σύνορα της είναι κοινά και η προάσπιση τους κοινή υποχρέωση όλων των κρατών μελών. Άλλως δεν μπορεί, να υπάρχει κοινή εξωτερική πολιτική, όταν θα συγκρούονται τα αντιτιθέμενα συμφέροντα των κρατών και το κάθε κράτος θα χρειάζεται, να υπερασπίζεται μόνο του την ακεραιότητα του.

Είναι επίσης αδήριτη ανάγκη η δημιουργία πραγματικά κοινής μεταναστευτικής πολιτικής και η άμεση αντικατάσταση της κατάπτυστης και ετεροβαρούς συνθήκης Δουβλίνο 2, με την οποία οι ισχυρές χώρες της βόρειας Ευρώπης μετέφεραν το πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης με το πρόσχημα της διαδικασίας ασύλου  στις χώρες εισόδου των παράνομων μεταναστών, μετατρέποντας τις, όπως την δική μας, σε αυλές παράνομης μετανάστευσης εξαναγκάζοντας έτσι τις χώρες του Νότου, να διαχειρίζονται το δυσβάστακτο αυτό πρόβλημα με την απαράδεκτη μάλιστα υποχρέωση επιστροφής των μεταναστών στις χώρες εισόδου ακόμη και αν αυτοί κατάφερναν, να φθάσουν στις χώρες του Βορρά, που αποτελούν τον κύριο προορισμό τους. Οι Βορειοευρωπαίοι λοιπόν χρειάζεται, να αναλάβουν επιτέλους τις ευθύνες τους και να πάψουν, να παριστάνουν τον τιμητή ή τον Πόντιο Πιλάτο στο ευρωπαϊκό αυτό πρόβλημα και να αδιαφορούν, μιλώντας γενικά για παράνομη μετανάστευση, δίνοντας φιλοδωρήματα για την διαχείριση του προβλήματος στις χώρες του Νότου. Αλλιώς θα είναι υπεύθυνοι για την διάλυση της κοινωνικής και εθνικής συνοχής των χωρών εισόδου και τελικά την ίδιας της ευρωπαϊκής συνοχής.

Δυστυχώς  το 1992 με την συνθήκη του Μάαστριχτ οι Ευρωπαίοι προχώρησαν ανάποδα την διαδικασία ενοποίησης τους, θεσμοθετώντας κοινό νόμισμα, χωρίς να έχουν εμβαθύνει πρώτα την πολιτική και οικονομική ενοποίηση τους, δημιουργώντας το παράδοξο σχήμα στην οικονομική ιστορία, να υπάρχει νόμισμα, χωρίς να αντιστοιχεί σε κράτος και μάλιστα ενιαίο. Έτσι πίστευε κυρίως η Γαλλία, ότι θα ελέγξει τον μελλοντικό ηγεμονικό ρόλο των Γερμανών, που διαφαίνονταν από τότε. Δεν άργησαν όμως, να φανούν οι συνέπειες αυτής της επιπολαιότητας και στην πρώτη μεγάλη κρίση αυτό το νόμισμα έγινε βραχνάς για τις αδύναμες οικονομικά χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και της περιφέρειας. Χωρίς η Ευρώπη να έχει μια ενιαία οικονομική διακυβέρνηση και πολιτική, με ανοιχτούς και σε άνοδο τους οικονομικούς ανταγωνισμούς και τα αντικρουόμενα συμφέροντα των μελών της, προσποιούνταν παράλληλα, ότι είναι ενωμένη κάτω από την επιφανειακή ομπρέλα του κοινού νομίσματος, το οποίο οικοδομήθηκε σε προβληματικά θεμέλια.

Κομβικό ρόλο σε αυτήν την περαιτέρω αναγκαία  ολοκλήρωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα παίξει, η ενίσχυση του ευρωκοινοβουλίου με πραγματικά αποφασιστικές και όχι μόνο ελεγκτικές αρμοδιότητες, ώστε οι όποιες αποφάσεις, να είναι αποτέλεσμα πραγματικά δημοκρατικών θεσμών και διαδικασιών. Δεν αρκούν οι σημερινές αρμοδιότητες συναπόφασης ή ελέγχου  του κοινοβουλίου, για να παίξει αυτόν τον ουσιαστικό ρόλο για την λειτουργία της Ευρώπης. Επίσης θα χρειαστεί η εναρμόνιση της οικονομικής, φορολογικής και αναπτυξιακής πολιτικής των κρατών μελών και μια ενιαία οικονομική διακυβέρνηση, που εσχάτως ανακάλυψε μέχρι και η Γερμανία, η οποία πριν λίγα χρόνια την αρνούνταν κατηγορηματικά.

Η οικονομική αυτή διακυβέρνηση, θα απαιτηθεί, να πάρει την μορφή ενιαίων θεσμών με ουσιαστική δημοκρατική νομιμοποίηση, οι οποίοι δεν νοείται, να αποτελούν το μακρύ χέρι της Γερμανίας ή άλλων ισχυρών χωρών, για να επιβάλουν την πολιτική τους στους μικρούς. Ή θα έχουμε μια Ευρώπη πραγματικά ισχυρή και δημοκρατικά λειτουργούσα με ισοτιμία των μελών,  απαλλαγμένη από στενές και ατελέσφορες λογιστικές αντιλήψεις, ή η Ευρώπη αργά ή γρήγορα θα αποσυντεθεί. Την ενιαία αυτή οικονομική διακυβέρνηση χρειάζεται, να κατευθύνουν θεσμοί και πρόσωπα εκλεγμένα και όχι διορισμένοι γραφειοκράτες–υπάλληλοι των ισχυρών χωρών, όπως επιθυμούν σήμερα κάποιοι, για να ελέγξουν αυταρχικά ολόκληρη την ένωση. Για να γίνει αυτό είναι απαραίτητο, να αποκτήσουμε κοινή δημοσιονομική πολιτική, κοινή φορολογική πολιτική, κοινό ταμείο αντιμετώπισης κρίσεων και διαχείρισης του χρέους, με κοινοτικοποίηση μέρους αυτού και όλα αυτά, να υπόκεινται στον σχεδιασμό και των έλεγχο δημοκρατικά εκλεγμένων θεσμών. Δεν είναι δυνατόν τον ρόλο του διαχειριστή της κοινής οικονομικής πολιτικής, να τον αναλαμβάνουν διορισμένοι επίτροποι, αλλά απαιτούνται άμεσα εκλεγμένα θεσμικά όργανα από τους πολίτες της Ευρώπης.

Είναι όμως αυτονόητο, ότι όταν θέλουμε κοινή αντιμετώπιση των προβλημάτων υπερχρέωσης χωρών της Ευρώπης, δεν μπορούμε παράλληλα, να αρνούμαστε την εναρμόνιση των οικονομικών μας πολιτικών, γιατί και όσοι χρηματοδοτήσουν από θέση ισχύος το εγχείρημα θα θέλουν, να εξασφαλίσουν, ότι με τα χρήματα των πολιτών τους δεν θα μπορεί κανείς, να παίζει. Έτσι από την μία θα πρέπει, να συμβάλουν με την οικονομική τους ευρωστία τα ισχυρά κράτη σε πνεύμα πραγματικής αλληλεγγύης και από την άλλη σε πνεύμα ευθύνης τα αδύναμα, να τακτοποιήσουν τα οικονομικά και δημοσιονομικά τους προβλήματα.

Στα πλαίσια λοιπόν και της φορολογικής ενοποίησης χρειάζεται η δημιουργία ενιαίου φορολογικού συστήματος με χαμηλούς όμως φορολογικούς συντελεστές, ώστε η Ευρώπη να δώσει απάντηση στο πρόβλημα ανταγωνιστικότητας, που όντως έχει και να γίνει θελκτικός προορισμός για την δημιουργία επιχειρήσεων, που τώρα μεταφέρουν την έδρα τους σε άλλους προορισμούς. Είναι υποκριτικό η Γερμανία, να ολοφύρεται για την χαμένη ανταγωνιστικότητα και ταυτόχρονα να επιβάλλει αυξήσεις φόρων στις περιφερειακές χώρες, ούτε μπορεί αυτή, να ανακτηθεί με εξουθενωτικές μειώσεις μισθών στην γραμμή της κινεζοποίησης τους και της εξαθλίωσης των εργαζομένων. Η ΕΕ πρέπει, να σταθεί στον ανταγωνισμό με προϊόντα ποιότητας και όχι συναγωνιζόμενη ευτελή προϊόντα, που παράγονται σε μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας.

Εξάλλου είναι απαραίτητο, να προχωρήσει επιτέλους και η τραπεζική ένωση της Ευρώπης παρά τα εμπόδια, που βάζει η Γερμανία, γιατί οι τράπεζες της δεν επιθυμούν την εποπτεία από έναν ευρωπαϊκό οργανισμό, όπως η ΕΚΤ μια και έχουν και αυτές μεγάλα ανοίγματα και σκοτεινά σημεία διαχείρισης, όπως η Deutsche Bank.

Η τραπεζική αυτή ένωση, για να δημιουργηθεί προαπαιτεί την άμεση δημιουργία κοινής εποπτικής αρχής των ευρωπαϊκών τραπεζών, κοινής αρχής διάλυσης των χρεοκοπημένων τραπεζών και ένα ευρωπαϊκό ταμείο εγγύησης καταθέσεων στις τράπεζες αυτές παράλληλα με τα εθνικά ταμεία εγγύησης καταθέσεων, στα οποία θα συμμετέχουν υποχρεωτικά όλες οι τράπεζες με κάποιο ποσό την περίοδο λειτουργίας τους, έτσι ώστε να διασώζονται οι καταθέσεις μέχρι ένα ορισμένο σεβαστό ύψος τουλάχιστον  αν και θεωρώ, ότι πρέπει να γίνει προσπάθεια , να διασώζονται εάν είναι δυνατό αυτές στο σύνολο τους, για να μην υπάρξει διαρροή από τις τράπεζες των περιφερειακών χωρών της Ευρωζώνης. Την ζημία όμως είναι καιρός  να αρχίσουν, να πληρώνουν οι  διοικήσεις, οι μέτοχοι και οι ομολογιούχοι επενδυτές  των τραπεζών όπως και οι κάτοχοι τοξικών προϊόντων.

 Ακόμη πρέπει, να αποφασίσουμε επιτέλους, ότι σε καθεστώς ελεύθερης οικονομίας δεν μπορεί, να διασώζονται χρεοκοπημένα τραπεζικά ιδρύματα με τοξικά προϊόντα, κρατικοποιώντας με αυτόν τον τρόπο τις ζημίες τους και αυξάνοντας το χρέος των κρατών, που αναλαμβάνουν, να δανειστούν, για να τα  διασώσουν. Αυτός ο φαύλος κύκλος δεν επιτρέπεται , να συνεχίζεται, διότι οι τράπεζες αυτές ακολουθούν το μοντέλο ιδιωτικοποιούμε τα κέρδη και ομνύουμε στην ελεύθερη αγορά όταν έχουμε ανάπτυξη, κρατικοποιούμε όμως  τις ζημίες μας, όταν έρχεται η ώρα του λογαριασμού για άφρονες τακτικές μας.

 Στην χώρα μας κάποιες δυνάμεις, χρειάζεται, να επιλέξουν, τί θέλουν πια, γιατί δεν είναι λογικό , από την μία να υπερασπίζονται το μοντέλο της Ισλανδίας, που άφησε τις τράπεζες, να χρεοκοπήσουν, χωρίς να αναλάβει τα χρέη των υποκαταστημάτων τους στο εξωτερικό και από την άλλη όταν η Ευρώπη αποφασίζει, να ακολουθήσει σε κάποιο βαθμό το μοντέλο αυτό, να ολοφύρονται.

Βεβαίως στα πλαίσια ενός σχεδίου δράσης και ανακεφαλαιοποίησης τραπεζικών ιδρυμάτων μετά την ίδρυση της τραπεζικής ένωσης, θα χρειαστεί, να αποφασιστεί οριστικά επιτέλους η ανακεφαλαιοποίηση τους απευθείας από οργανισμούς, όπως ο ESM και ο δανεισμός των τραπεζικών ιδρυμάτων, να επιβαρύνει αυτά και όχι να αναγκάζονται τα κράτη μέλη, να δανείζονται για λογαριασμό τους, αυξάνοντας το δημόσιο χρέος τους. Αυτός ο φαύλος κύκλος τραπεζικής κρίσης, που μετατρέπεται εύκολα σε κρίση χρέους των χωρών μελών, πρέπει, να σπάσει. Στα πλαίσια μια τέτοιας λύσης θα μπορούσε και η Ελλάδα, να επωφεληθεί και έτσι να αποφασιστεί η αναδρομική εφαρμογή ενός τέτοιου μέτρου, ώστε τα 50 δις της ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών, να μην βαρύνουν το ελληνικό δημόσιο χρέος, όπως σήμερα.

Για να γίνουν τα παραπάνω πράξη, θα χρειαστεί πολιτική γενναιότητα από τις ηγεσίες των ισχυρών κρατών-μελών, οι οποίες επιβάλλεται, να καταλάβουν, ότι οι χώρες τους ευνοήθηκαν σκανδαλωδώς από το πολύ σκληρό κοινό μας νόμισμα, που έχει δημιουργήσει προβλήματα στις χώρες της περιφέρειας με τις αδύναμες οικονομίες και απαιτείται μέρος των κερδών τους, να το διαθέσουν για την διάσωση του.

Για αυτό ο ESM θα χρειαστεί, να έχει κεφάλαια 2 τρις ευρώ και όχι όπως σήμερα κεφάλαια μόνο 500 δις, τα οποία αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό των προβλημάτων της ευρωζώνης. Μόνον έτσι θα μπορεί, να καλύπτει άμεσα την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, που θα κρίνει, πως  πρέπει και μπορούν να διασωθούν, όπως και να παρεμβαίνει στις αγορές ομολόγων αποτελεσματικά, για να βοηθήσει τις χώρες με προβλήματα χρέους με απευθείας αγορά ομολόγων. Όπως επίσης για κάποιες από τις χώρες της ευρωζώνης, η έκδοση  ευρωομολόγου από την ΕΚΤ θα μπορούσε, να ηρεμήσει τις αγορές και να καταστήσει βιώσιμη την συνέχιση της συμμετοχής τους σε αυτήν. Ήρθε η ώρα η Ευρώπη, να πάψει, να αργοπορεί και να αντιμετωπίζει μίζερα το ζήτημα, γιατί αν δεν το έχουν καταλάβει τα ισχυρά αλαζονικά μέλη της, τα θεμέλια του κοινού νομίσματος έχουν πάρει φωτιά, από την οποία δεν θα γλιτώσει κανείς.

Φλέγον εξάλλου ζήτημα είναι και αυτό της κοινωνικής και περιφερειακής συνοχής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Η ανεργία γιγαντώνεται, λόγω εφαρμογής λανθασμένων και αδιέξοδων οικονομικών συνταγών, αφού 26 εκ πολίτες της είναι άνεργοι και  μεταξύ αυτών 5,6 εκ κάτω των 25 ετών, ενώ η κατάσταση σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Ισπανία είναι εκτός ελέγχου με την ανεργία των νέων πάνω από 50% και σε κάποιες περιφέρειες, όπως της Δυτικής Μακεδονίας, να κάνει πρωταθλητισμό με ανεργία των νέων κάτω των 25 στο εγκληματικό 72,5%, ξεπερνώντας ακόμη και την Θέουτα της Ισπανίας, όντας πλέον πρώτη σε όλη την ΕΕ. Με αυτόν τον τρόπο η ευρωπαϊκή συνοχή αποδομείται και μία γενιά απειλείται με εξαφάνιση του μέλλοντος της.

Απαιτείται η άμεση ενεργοποίηση ευρωπαϊκών προγραμμάτων για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος και δεν αρκούν τα ψιχία των  προγραμμάτων ύψους 6 δις ευρώ στα πλαίσια του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού της περιόδου 2014-2020, ούτε οι ευρωπαϊκοί θεσμοί  επιτρέπεται , να συνεχίσουν, να κρύβονται πίσω από το επιχείρημα, ότι η ανεργία και η κοινωνική πολιτική είναι θέμα του κάθε κράτους- μέλους και μόνο επικουρικές μπορεί, να είναι οι δράσεις τους.   

 Άλλωστε το 2012 υπογράφηκε το σύμφωνο απασχόλησης με φτωχά αποτελέσματα μέχρι σήμερα και αυτό θα έπρεπε, να έχει ανησυχήσει σοβαρά ήδη του ηγέτες της ΕΕ. Ούτε μπορεί, να κρύβουν το πρόβλημα κάτω από το χαλί των προγραμμάτων μαθητείας ή προσωρινής και εξευτελιστικά αμειβόμενης εργασίας, που προβλέπονται ως δράσεις. Χρειάζονται ριζικές και ολοκληρωμένες λύσεις άμεσα σε ευρωπαϊκό επίπεδο χωρίς δισταγμούς, αλλιώς η νέα γενιά θα εκραγεί και θα διασαλευθεί η κοινωνική ειρήνη πολλών χωρών μελών, όσο βλέπει τα όνειρα της να κονιορτοποιούνται. Ευρωπαϊκή συνοχή δεν μπορεί, να υπάρξει χωρίς κοινωνική συνοχή και πρόληψη της παραπάνω <<γενοκτονίας>>.

 Εδώ τίθεται και το ζήτημα της περιφερειακής συνοχής καθώς μάλιστα μόλις πρόσφατα κατέληξαν σε συμφωνία τα κράτη –μελη για τον προϋπολογισμό της ΕΕ της περιοδου 2014-2020. Είχαμε μάλιστα σε ευρωπαϊκό επίπεδο περικοπή κονδυλίων για το σύνολο της Ευρώπης, ενώ οι συνθήκες απαιτούν ενίσχυση των διαρθρωτικών ταμείων και των πολιτικών συνοχής. Είναι άλλο πράγμα βέβαια η καταπολέμηση της σπατάλης στα πλαίσια του προϋπολογισμού της ένωσης, η οποία είναι απαραίτητη για να τιθασευθεί το έλλειμμα της ΕΕ και άλλο πράγμα η ενίσχυση των πολιτικών συνοχής και αλληλεγγύης. Οι ανισότητες μεταξύ των ευρωπαϊκών περιφερειών διευρύνονται και πλέον αν συνεχιστεί αυτό ο ρυθμός θα δημιουργηθεί χάσμα αγεφύρωτο μεταξύ Βορρά –Νοτου από την μια και περιφερειακών χωρών και κεντρικών από την άλλη. Αυτό θα σημάνει και την έναρξη αποδόμησης της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η πρόσφατη συμφωνία για προϋπολογισμό της ΕΕ ύψους 997 δις ευρώ για την περίοδο 2014-2020 είναι ατελέσφορη και κατώτερη των περιστάσεων  και των προσδοκιών των Ευρωπαίων πολιτών. Η αναθεώρηση της θα καταστεί επιτακτική ανάγκη όπως και η διάθεση περισσότερων κονδυλίων για τα διαρθρωτικά και κοινωνικά ταμεία, αν δεν θέλει η πολιτική τάξη τη Ευρώπης, να βάλει ταφόπλακα και να οδηγήσει στην διάλυση της Ένωσης.

Ας ελπίσουμε ότι η ιστορική αναγκαιότητα και οι πιεστικές απαιτήσεις των καιρών θα οδηγήσουν στην ανάδειξη σοφών ηγετών στην Ευρώπη, οι οποίοι θα την κατευθύνουν, να βρει ξανά τον χαμένο δρόμο της και θα διασώσουν το όνειρο, βουτώντας ξανά στα νάματα των θεμελιακών αρχών ίδρυσης της χωρίς αμφιταλαντεύσεις. Τότε θα μπορούμε, να δημιουργήσουμε μια Ευρώπη ισοτιμίας, αλληλεγγύης, δημοκρατίας και ελευθερίας πραγματικά και όχι εικονικά ενωμένη.

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ

ΑΜΥΝΤΑΙΟ

ΦΛΩΡΙΝΑΣ

Ε ΜΕΡΑΡΧΙΑΣ 84

ΤΗΛ. ΓΡΑΦΕΙΟΥ  2386022228
ΚΙΝ 6972698452

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΚΑΙ ΣΤΟ BHMA ONLINE ΕΔΩ

Ωρα αλλαγής για την Ευρώπη - γνώμες - Το Βήμα Online - απάντηση

Bloomberg: Παράλογη η έξοδος της Ελλάδας από το μνημόνιο

Αντίθετοι με την πρόωρη έξοδο της Ελλάδας από το μνημόνιο είναι οι οικονομικοί αναλυτές, τονίζοντας ότι δεν έχει κανένα νόημα καθώς η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα επιμένει ότι για να μπορεί μία χώρα να ευνοηθεί από το πρόγραμμα αγοράς τίτλων, θα πρέπει να βρίσκεται στο μηχανισμό στήριξης.

Το 85% των αναλυτών που συμμετείχε σε δημοσκόπηση του Bloomberg δήλωσε πως η πρόταση του Έλληνα πρωθυπουργού για έξοδο της χώρας από το πρόγραμμα στήριξης, δεν έχει λογική από οικονομικής απόψεως.

Η μέση εκτίμηση για την πορεία της ελληνικής οικονομίας έχει βελτιωθεί σημαντικά από το καλοκαίρι, αλλά αυτό δεν συνεπάγεται πως υπάρχει τόσο αισιοδοξία ώστε να στηρίζεται η άποψη ότι η Ελλάδα μπορεί να τα καταφέρει χωρίς την στήριξη του ΔΝΤ.

Συγκεκριμένα, το 73% των συμμετεχόντων στη δημοσκόπηση του Bloomberg, πιστεύει ότι η χώρα δεν θα χρειαστεί τρίτο πρόγραμμα στήριξης – έναντι 40% κατά την προηγούμενη δημοσκόπηση του Ιουλίου. Οι μισοί από τους ερωτηθέντες όμως, πιστεύουν ότι η χώρα δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες χρηματοδότησης από τις αγορές, χωρίς τα χρήματα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Η αντίδραση της αγοράς τους δικαιώνει, καθώς η απόδοση του 10ετούς ελληνικού ομολόγου πέρασε χθες το 9%. «Αυτό που είναι σημαντικό από οικονομικής άποψης είναι να διατηρηθεί η δέσμευση της Ελλάδας σε ένα πρόγραμμα ισχυρών μεταρρυθμίσεων» δήλωσε ο James Nixon της Oxford Economics και συμπλήρωσε: «Η κυβέρνηση είναι σε κάποιο βαθμό απεγνωσμένη να βγάλει λίγο το πόδι από το γκάζι των μεταρρυθμίσεων για να ενισχύσει τη δημοτικότητά της». «Οι αγορές θα... λακίσουν» εάν η χώρα υπαναχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις και φύγει από το ΔΝΤ κατέληξε ο Nixon

ΠΗΓΗ: Euro2day ΚΑΙ REAL.GR

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΟΥ:

Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΩΡΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ ΠΟΥ ΑΠΑΙΤΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΟΗΣΙΑ. Η ΧΩΡΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΘΕΙ ΣΚΛΗΡΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΤΗΣ  ΚΑΙ ΕΝΑ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΙΚΟ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟ ΠΑΚΕΤΟ ΤΥΠΟΥ ΜΑΡΣΑΛ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗΣ ΔΥΝΑΜΙΚΗΣ. ΕΠΙΣΗΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΑΛΛΑΓΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΣΥΝΤΑΓΗΣ ΜΕ ΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΡΘΟΥΝ ΝΑ ΕΠΕΝΔΥΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΤΑΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΑΝΑΣΑ ΟΙ ΧΕΙΜΑΖΟΜΕΝΟΙ ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ.  ΟΙ ΑΣΤΕΙΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΔΗΘΕΝ ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ ΕΞΟΔΟΥ ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ ΚΑΙ ΚΑΛΥΨΗΣ  ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ. ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΒΕΒΑΙΩΣ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΩΝ ΤΩΝ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΩΝ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΟΠΩΣ Η ΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΤΟΜΕΑ ΚΑΙ Η ΠΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΦΙΛΙΚΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ. ΤΑ ΕΠΙΤΟΚΙΑ ΤΟΥ ΔΕΚΑΕΤΟΥΣ ΟΜΟΛΟΓΟΥ ΕΚΔΙΚΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ.

Ελληνικό διάβημα διαμαρτυρίας στο αλβανικό ΥΠΕΞ

Ελληνικό διάβημα διαμαρτυρίας στο αλβανικό ΥΠΕΞ

Ελληνικό διάβημα διαμαρτυρίας στο αλβανικό ΥΠΕΞ
Σε διάβημα διαμαρτυρίας προς το υπουργείο Εξωτερικών της Αλβανίας, προέβη ο πρέσβης της Ελλάδας στα Τίρανα κατόπιν εντολής του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργού Εξωτερικών, Ευάγγελου Βενιζέλου, με το οποίο ζήτησε να καταδικαστούν από τις αλβανικές Αρχές τα επεισόδια που σημειώθηκαν στο χωριό Δερβιτσάνη εις βάρος μελών της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας της Αλβανίας, μετά τη διακοπή του ποδοσφαιρικού αγώνα Σερβίας - Αλβανίας.
Ο πρέσβης κ. Ροκανάς ζήτησε, επίσης, να ληφθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα για τον εντοπισμό, τη σύλληψη και την τιμωρία των υπαιτίων της απρόκλητης επίθεσης, καθώς και για την προστασία της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας, ενόψει και των επικείμενων εορταστικών εκδηλώσεων της επετείου της 28ης Οκτωβρίου.
Ο πρέσβης της Ελλάδας, μετέφερε την έντονη ανησυχία της Ελλάδας για παρόμοιες επιθέσεις, που στοχοποιούν τη φιλήσυχη Ελληνική Εθνική Μειονότητα και προβάλλουν ως τροχοπέδη στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, η οποία αποδυναμώνεται και σίγουρα δεν ενισχύεται από ακραίες συμπεριφορές και εθνικιστικές εξάρσεις που ξυπνούν μνήμες ενός βαλκανικού παρελθόντος, το οποίο όλες οι χώρες της περιοχής οφείλουν να εγκαταλείψουν προς όφελος του κοινού ευρωπαϊκού μέλλοντός του.
Τέλος, σε αντίστοιχες παραστάσεις προέβη προς τις τοπικές Αρχές και ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στο Αργυρόκαστρο.

ΠΗΓΗ: ΕΝΙΚΟΣ

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΟΥ:

ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΑΡΓΗΣΑΜΕ. ΚΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΝΑ ΑΠΕΙΛΗΘΕΙ Η ΑΛΒΑΝΙΑ ΜΕ ΑΜΕΣΗ ΕΠΙΒΟΛΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΚΥΡΩΣΕΩΝ ΣΤΙΣ ΔΙΜΕΡΕΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΑΝ ΔΕΝ ΣΥΜΜΑΖΕΨΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΕΓΚΕΦΑΛΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ Β. ΗΠΕΙΡΟΥ. ΔΕΝ ΘΑ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΤΟΥΣ  ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΙΒΑΛΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΥΛΑΝΕ ΤΣΑΜΠΟΥΚΑΔΕΣ. ΦΤΑΝΕΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ. ΩΣ ΕΔΩ. ΓΙΑΤΙ ΠΑΡΑΕΓΙΝΕ ΤΟ ΚΑΚΟ ΜΕ ΤΑ ΠΟΝΤΙΚΑ ΠΟΥ ΒΡΥΧΩΝΤΑΙ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ.