ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗΣ ΣΥΝΤΑΓΗΣ. ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ;

Ειμαι εξαρχης κατα της αθλιας οικονομικης συνταγης που εφαρμοζεται και μιλησα πολυ νωρις για την αναγκαιότητα σκληρής επαναδιαπραγμάτευσης με τους δανειστές,για την μη βιωσιμοτητα του χρεους και την αναγκη συνολικου εθελοντικου κουρεματος του κατα 50% αλλα ταυτοχρονα θεωρω απαραιτητη την ριζικη αναδιοργανωση και μειωση του σπαταλου δημοσιου τομεα με δικαιοσυνη και αξιοκρατια χωρις οριζοντιες περικοπες μισθων πιστευω δε στην μειωση των φορων για να δοθουν κινητρα για επενδυσεις. Τι δεν καταλαβαινεις; Απλα δεν μπαινω σε προκατασκευασμενα ανοητα κομματικα καλουπια.

Σε 70 μέρες ξεκινά κατασχέσεις ο ΟΑΕΕ

Σε 70 μέρες ξεκινά κατασχέσεις ο ΟΑΕΕ

Πάνω από 375.000 ασφαλισμένοι στον ΟΑΕΕ ελεύθεροι επαγγελματίες έλαβαν γραπτή ειδοποίηση είτε να εξοφλήσουν τα χρέη τους σε δέκα μέρες, είτε να μπουν σε καθεστώς ρύθμισης, διαφορετικά εντός 6 μηνών, ο Οργανισμός θα ενεργοποιήσει αναγκαστικά μέτρα από το Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Οφειλών. Για να διευκολύνει τις ρυθμίσεις των 48 δόσεων, το υπουργείο Εργασίας προχώρησε στην έκδοση εγκυκλίου, σύμφωνα με την οποία για να υπαχθεί κάποιος στη ρύθμιση δεν θα είναι υποχρεωμένος να καταβάλλει εφάπαξ τις οφειλές του 2013, όπως ήταν η αρχική πρόβλεψη, αλλά θα μπορεί να τις εξοφλήσει σε...

12 δόσεις. Η ρύθμιση, που αρχικά αφορούσε τους ασφαλισμένους του ΙΚΑ, αναμένεται να επεκταθεί σε όλα τα ταμεία.

Τα ειδοποιητήρια αφορούν σε ενεργούς οφειλέτες εκ των οποίων το 65% χρωστά έως 15.000 ευρώ. Αξίζει να σημειωθεί ότι από τους 90.000 ασφαλισμένους που έλαβαν πέρυσι ειδοποιητήρια το 40% ανταποκρίθηκε και προχώρησε σε εξόφληση ή ρύθμιση.

Πάντως είναι η πρώτη φορά που οι ελεύθεροι επαγγελματίες βρίσκονται αντιμέτωποι με μέτρα όπως κατασχέσεις ακινήτων, καθώς πλέον οι οφειλές τους προς τον ΟΑΕΕ θα αναζητούνται βάσει του κώδικα εξόφλησης δημοσίων εσόδων. Επίσης για πρώτη φορά ενεργοποιείται και ο νέος ενιαίος φορέας είσπραξης των οφειλών κάτω από την ομπρέλα του ΙΚΑ.

ΠΗΓΗ:http://nemeapress.blogspot.gr ΚΑΙ rizopoulospost.com

 

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΟΥ: Το τελικο χτυπημα εναντιον των μικρομεσαιων. Η ηλιθιοτητα δεν εχει ορια.

ΟΙ ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΙΚΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ

Οπισθοδρομικοι υπαρχουν σε ολα τα κομματα.Ειναι ενα φαινομενο οριζοντιο στην πολιτικη σκηνη.

Η Κύπρος στο κέντρο του «Περσικού Κόλπου»;

Η Κύπρος στο κέντρο του «Περσικού Κόλπου»; – Του Σάββα Καλεντερίδη

Από τα διαρρέοντα στον Τύπο αλλά και από σχετικές συζητήσεις σε πολιτικούς και διπλωματικούς κύκλους διαφαίνεται ότι το κεντρικό ζήτημα που θα απασχολήσει τον Έλληνα πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά και τον πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα στη συνάντησή τους στην Ουάσινγκτον την ερχόμενη εβδομάδα θα είναι αυτό της ενέργειας.

Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, οι συζητήσεις αναμένεται να περιστραφούν γύρω από το ζήτημα της μεταφοράς του φυσικού αερίου που θα εξαχθεί από την ΑΟΖ της Κύπρου και του Ισραήλ, σε πρώτη φάση, και σε δεύτερη του Λιβάνου και της Συρίας, όταν φυσικά θα έχουν «ωριμάσει» κι εκεί οι συνθήκες!
Επίσης, αναμένεται να εξεταστεί έστω και ακροθιγώς και το ακανθώδες ζήτημα της εκμετάλλευσης του υποθαλάσσιου πλούτου της περιοχής μεταξύ Κύπρου – Κρήτης – Καστελόριζου, μια περιοχή που, ενώ με βάση το Διεθνές Δίκαιο ανήκει σε Ελλάδα και Κύπρο, διεκδικεί και μάλιστα με αξιώσεις αλλά και πρακτικά βήματα η Τουρκία! Να σημειωθεί ότι η όποια ρύθμιση ή παραδοχή στο ζήτημα αυτό, θα έχει καθοριστικό ρόλο και για τα αντίστοιχα ζητήματα στην περιοχή του Αιγαίου, όπου η Τουρκία απαιτεί συνεκμετάλλευση, η οποία θα οδηγήσει σε συγκυριαρχία, διότι η νομή συνιστά και κατοχυρώνει κυριαρχικά δικαιώματα!
Όσον αφορά το φυσικό αέριο της Κύπρου, σοβαροί γεωπολιτικοί λόγοι της Ουάσινγκτον μάλλον προκρίνουν την κατασκευή αγωγού, ο οποίος θα φθάνει υποθαλασσίως στον κόλπο των Αδάνων και αφού διασχίσει τη χερσόνησο της Ανατολίας θα περνά στην Ανατολική και εκείθεν στην Ελληνική Θράκη, για να μεταφέρει διά του αγωγού ΤΑΡ το φυσικό αέριο στην Ευρώπη.
Δηλαδή, με άλλα λόγια, μετά το φυσικό αέριο του Αζερμπαϊτζάν, η Τουρκία αποκτά κατά κάποιον τρόπο και τον έλεγχο, όσον αφορά τη διακίνησή του, του φυσικού αερίου της ανατολικής Μεσογείου.
Το γεγονός αυτό, σε περίπτωση που προκριθεί η συγκεκριμένη επιλογή, θα λειτουργήσει μεν ως βασική παράμετρος σε μια νέα προσπάθεια συνολικής «επίλυσης» του Κυπριακού, δημιουργεί δε μια κατάσταση και σχέση αλληλεξάρτησης μεταξύ Κύπρου – Τουρκίας – Ελλάδας σχεδόν σε μόνιμη βάση, στην εξέλιξη της οποίας καίριο ρόλο θα παίξει το γεωπολιτικό, διεθνοπολιτικό, πληθυσμιακό, στρατιωτικό και οικονομικό μέγεθος των εταίρων αυτής της τραγελαφικής σύμπραξης!
Όσον αφορά τη νέα προσπάθεια συνολικής «επίλυσης» του Κυπριακού, η εκτίμησή μας είναι ότι θα επιδιωχθεί η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, με την εισαγωγή του Σχεδίου Ανάν με άλλο όνομα. Όπως δηλαδή μας παραδίδεται δίκην ανεκδότου ότι βάφτιζαν ορισμένοι καλόγεροι το κρέας ψάρι, στη διάρκεια της νηστείας! Κι αυτό, επειδή το κυπριακό κράτος, με το σχήμα που έχει τώρα και την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στο νησί με τη συνεχιζόμενη κατοχή του 40% από τους Τούρκους, αποτελεί εμπόδιο στη λειτουργικότητα του νέου αρχιτεκτονικού σχεδιασμού, η επιβολή του οποίου είναι σε εξέλιξη στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο.
Δηλαδή, επειδή το κυπριακό κράτος, που επί της ουσίας είναι αποτέλεσμα του ηρωικού αγώνα της ΕΟΚΑ, ως διεθνής παράγων αναγνωρισμένος από τα Ηνωμένα Έθνη, παρά τον προβληματικό του χαρακτήρα λόγω των συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου και της συνεχιζόμενης κατοχής, ενοχλεί και αποτελεί εμπόδιο στην «ομαλή» λειτουργία του νέου οικοδομήματος που επιχειρείται να οικοδομηθεί στην περιοχή (βλ. εξελίξεις σε Ιράκ, Κουρδιστάν, Συρία, Παλαιστινιακό, Αίγυπτο), πρέπει να διαλυθεί, για να λάβει τη θέση του ένα άλλο κράτος-εξάμβλωμα, το οποίο στην ουσία δεν θα ελέγχεται ούτε από την Ελλάδα ούτε από την Τουρκία ούτε από τους κατοίκους του, αλλά από τον λεγόμενο «διεθνή παράγοντα».
Αυτό το νέο κράτος θα λαμβάνει τις στρατηγικές αποφάσεις που σχετίζονται με την εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου αλλά και με τα άλλα ζητήματα υψηλής στρατηγικής που σχετίζονται με την κομβική γεωπολιτική και γεωστρατηγική θέση της Μεγαλονήσου, στον «νέο Περσικό Κόλπο» στον οποίο τείνει να μετατραπεί η περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου το ερχόμενο διάστημα, με βάση και το σημείωμα-ανάλυση που δημοσιοποίησε πρόσφατα το American Enterprise Institute, φροντίζοντας να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου στον πρόεδρο Ομπάμα!
Αυτά για το Κυπριακό. Υπάρχουν όμως και τα ζητήματα του καυτού τριγώνου Κύπρου – Κρήτης – Καστελόριζου, του Αιγαίου και της εξέλιξης των ελληνοτουρκικών σχέσεων κάτω από το πρίσμα των σχεδιαζόμενων και υπό κατασκευήν αγωγών, που θα εξετάσουμε στο άρθρο μας της Κυριακής.
Σάββας Καλεντερίδης
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “δημοκρατία”

ΠΗΓΗ: E-PTOLEMEOS
Διαβάστε περισσότερα http://e-ptolemeos.gr/?p=35706#ixzz2bIdZQxbo

Κουτοπονηρος λαικισμός

Ειναι κουτοπονηρια εκ μερους των κομματων της αντιπολιτευσης στο ονομα μας επιπλαστης αλληλεγγυης να προσπαθουν μεσα σε λαικιστικη παρακρουση να αρνουνται την αξιολογηση και την μειωση του δημοσιου τομεα. Δεν εχουν καταλαβει ότι την ψηφοθηρια πλεον την απεχθανομαστε οπως και το χαιδεμα των αυτιων;

ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ:Το σκάνδαλο της ασυλίας!

Το σκάνδαλο της ασυλίας!

Το σκάνδαλο της ασυλίας!
Ο τρόπος με τον οποίο αντιδρούν οι πολιτικοί μας ταγοί κάθε φορά που υπόκεινται σε δημόσιο έλεγχο για τα οικονομικά τους είναι σχεδόν πανομοιότυπος. Επικαλούνται τα... ύποπτα συμφέροντα και τις... υπόγειες μεθοδεύσεις αόρατων εχθρών τους, προκειμένου να τους πλήξουν. Και η απλή ακόμη δημοσίευση της είδησης ότι ελέγχονται οι ίδιοι, τα κόμματα τους ή τα ιδρύματα, μέσω των οποίων εξασφαλίζουν «βήμα» και πόρους για την προβολή και την παρέμβασή τους μετά την πολιτική τους αποστρατεία, είναι αρκετή για να δικαιολογήσει τη διατύπωση από την πλευρά τους ακραίων σεναρίων και θεωριών συνωμοσίας. Στην Ελλάδα ο απλός έλεγχος των οικονομικών ενός πολιτικού προσώπου, ιδίως μάλιστα αν πρόκειται για κορυφαίο και προβεβλημένο στέλεχος, είναι πάντοτε το αποτέλεσμα κάποιας... άθλιας σκευωρίας! Δημόσιο έλεγχο υφίστανται αδιαμαρτύρητα μόνον οι πολίτες. Οι πολιτικοί εξακολουθούν, στην πλειονότητά τους να θεωρούν ότι είναι... ιερά πρόσωπα και ότι επομένως πρέπει να κινούνται και να ενεργούν υπεράνω του νόμου. Η «ιδεολογία» της ασυλίας, πολύ περισσότερο μάλιστα όταν ανήκουν σε μεγάλα πολιτικά τζάκια, σε «ιστορικές» πολιτικές οικογένειες, εξακολουθεί σε μεγάλο βαθμό να καθοδηγεί και να υπαγορεύει τις κινήσεις και τις αντιδράσεις τους.

ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΕ ΟΛΕΣ τις δημοκρατικές ευρωπαϊκές κοινωνίες θεωρούνται αυτονόητα, εδώ δεν είναι. Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, η συζήτηση για τον πρωτοφανή υπερδανεισμό των κομμάτων από το κρατικό τραπεζικό σύστημα, τα προηγούμενα χρόνια, είναι περίπου... απαγορευμένη. Κανείς δεν ρωτά με ποια κριτήρια δόθηκαν τα δάνεια αυτά, ούτε αν και πότε θα επιστραφούν. Οπως κανείς βέβαια δεν ρωτά και πως είναι δυνατόν αυτοί που δεν κατάφεραν να διαχειριστούν με στοιχειώδη επιτυχία τα του οίκου τους να κρατούν στη συνέχεια το τιμόνι της χώρας... Στην Ελλάδα ο υπερβολικός και ανεξήγητος πλουτισμός πολιτικών που δεν εργάσθηκαν ποτέ στη ζωή τους και που πριν από μερικά χρόνια ξεκίνησαν την κοινοβουλευτική τους διαδρομή χωρίς να διαθέτουν κάποια άξια λόγου περιουσία αντιμετωπίζεται περίπου ως... φυσικό φαινόμενο! Και όποιος ζητά να ελεγχθεί πραγματικά σε βάθος το πόθεν έσχες τους χαρακτηρίζεται σχεδόν αυτομάτως υπονομευτής και προβοκάτορας. Και πολύ συχνά βρίσκεται αντιμέτωπος με μηχανισμούς ηθικής -και όχι μόνο- εξόντωσής του... Και βέβαια στη σημερινή Ελλάδα οι πρώην πρωθυπουργοί δεν καλούνται ούτε καν ως απλοί μάρτυρες όταν πραγματοποιείται δικαστικός ή κοινοβουλευτικός έλεγχος σκανδαλωδών υποθέσεων που συνδέονται με την περίοδο της δικής τους κυβερνητικής θητείας...

ΕΙΝΑΙ ΝΩΠΑ τα παραδείγματα αρνήσεων πρώην πρωθυπουργών να προσέλθουν και να καταθέσουν σε συνεδριάσεις εξεταστικών επιτροπών της Βουλής, παρότι εκλήθησαν. Οπως πρόσφατες είναι και οι επισκέψεις εκπροσώπων των επιτροπών αυτών σε γραφεία πρώην πρωθυπουργών, για να παραλάβουν ένα τυπικό υπόμνημα αντί πραγματικής κατάθεσης και να απέλθουν πανευτυχείς για τη... γνωριμία και ευγνώμονες για τον... καφέ που τους προσφέρθηκε! Η πλέον τρανταχτή, όμως, περίπτωση του τελευταίου διαστήματος είναι αυτή της άρνησης του δικαστηρίου στο οποίο εκδικάζεται το σκάνδαλο με τις μίζες των εξοπλισμών να καλέσει τον πρώην πρωθυπουργό κ. Κ. Σημίτη και τους υπουργούς-μέλη του ΚΥΣΕΑ της εποχής του να καταθέσουν και να εξετασθούν, παρά το δίκαιο και εύλογο αίτημα του βασικού κατηγορουμένου για την υπόθεση αυτή κ. Α.Τσοχατζόπουλου. Αρνηση που δεν έχει καμμιά λογική και δεν μπορεί να γίνει κατανοητή, παρά μόνον αν εξηγηθεί με βάση τη θεωρία ότι όσοι διετέλεσαν πρόεδροι κυβερνήσεων στην Ελλάδα είναι ιερά πρόσωπα, ένα είδος τοτέμ, «άγιες» εικόνες και δεν επιτρέπεται όχι η κλήση τους στο δικαστήριο, αλλά ούτε καν η απλή επίκληση του ονόματός τους!

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ που κυριαρχεί στη χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες βαρύνεται με σωρεία σκανδάλων, τα οποία έχουν ουσιαστικά συγκαλυφθεί. Εχουμε σκάνδαλα, αλλά όχι ενόχους. Και βέβαια αυτό το παρηκμασμένο πλέον σύστημα έχει τεράστιες ευθύνες για την πολιτική, ηθική και οικονομική χρεωκοπία της χώρας, στην οποία συνέβαλε αποφασιστικά με την ανικανότητα και την ανηθικότητά του. Σήμερα ορισμένα από τα κορυφαία του στελέχη, βλέποντας να μεγαλώνει καθημερινά το κοινωνικό ρεύμα της αμφισβήτησης των πεπραγμένων τους, αμύνονται με λύσσα υπέρ των κεκτημένων τους και ιδίως υπέρ της ασυλίας τους, όπως αυτή διαμορφώθηκε με ένα ισχυρό πλέγμα νομοθετικών ρυθμίσεων κομμένων και ραμμένων στα μέτρα τους. Πρόκειται για μια μάχη οπισθοφυλακής, την οποία καθοδηγούν οι πλέον διεφθαρμένες δυνάμεις της πολιτικής μας σκηνής. Αυτοί που φέρουν τις βαρύτερες ευθύνες για το σημερινό εθνικό μας κατάντημα. Αυτοί που συνεχίζουν ακόμη και σήμερα, που ο λαός δυστυχεί εξαιτίας τους, να συμπεριφέρονται και να ενεργούν, με τον ίδιο σκανδαλώδη, φαύλο και ανήθικο τρόπο, που χαρακτήρισε την πολιτική τους διαδρομή των προηγούμενων δεκαετιών. Μήπως, λοιπόν, ήρθε η ώρα της οριστικής αποστρατείας τους; Μήπως ήρθε η ώρα να εγκαθιδρυθεί επιτέλους ένα κράτος δικαίου, ισονομίας και ισοπολιτείας, στο οποίο οι πολιτικοί θα δίνουν καθημερινά και έμπρακτα το παράδειγμα της έντιμης και καθαρής πορείας; Μήπως ήρθε η ώρα να περάσει από τη Βουλή ένας νόμος, με μία μόνο φράση: «Ο πολιτικός έχει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του απλού πολίτη»; Μήπως;
ΠΗΓΗ: ΕΝΙΚΟΣ

10 λάθη της τρόικας και 3+1 αντιφάσεις της Κομισιόν

10 λάθη της τρόικας και 3+1 αντιφάσεις της Κομισιόν στο σχεδιασμό της «διάσωσης»

Των ΧΡΗΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ - ΚΩΣΤΑ ΚΑΛΛΩΝΙΑΤΗ

* Η τρόικα μιλάει στην τελευταία της έκθεση για λαμπρές προοπτικές ανάπτυξης και τις στηρίζει στη βελτίωση του οικονομικού κλίματος, στην αύξηση των καταθέσεων στις τράπεζες και στην άνοδο του Χρηματιστηρίου * * Ομως ο δείκτης Οικονομικού Κλίματος υποχώρησε τον Ιούνιο και τον Ιούλιο, οι καταθέσεις δεν αυξάνονται (έπεσαν τον Ιούνιο), ενώ το Χρηματιστήριο προσπαθεί να ανακάμψει από την απότομη πτώση Μαΐου-Ιουνίου και βρίσκεται στα ίδια επίπεδα που ήταν και στις αρχές του 2013.

ΣΤΗΝ πρόσφατη έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την ελληνική οικονομία επιχειρείται να τεκμηριωθεί η πρόβλεψη για την επικείμενη ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας το 2014 (κατά 0,6%) στη «σημαντική βελτίωση του οικονομικού κλίματος της χώρας». Οπως αναφέρεται στην έκθεση, «συγκυριακοί και χρηματοπιστωτικοί δείκτες της αγοράς δείχνουν τη βελτίωση της εμπιστοσύνης στις προοπτικές ανάκαμψης της Ελλάδας. Στο τέλος Ιουνίου ο δείκτης Οικονομικού Κλίματος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (ESI) για την Ελλάδα αυξήθηκε σε ένα επίπεδο κοντά στον μακροχρόνιο μέσον όρο του, υποδηλώνοντας λαμπρές προοπτικές ανάπτυξης, και οι καταθέσεις επέστρεψαν στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα... αν και αυτή η τάση διακόπηκε προσωρινά εξαιτίας των εξελίξεων στην Κύπρο και την πολιτική αβεβαιότητα που προέκυψε πριν τον κυβερνητικό ανασχηματισμό τον Ιούνιο».
Πρόκειται για μια πολύ βιαστική και πρόχειρη ανάγνωση των τάσεων που διαμορφώνουν την ψυχολογία της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, στην οποία αποδίδει η έκθεση τόσο μεγάλη σημασία προκειμένου να προβλέψει τις αναπτυξιακές προοπτικές της οικονομίας. Οχι γιατί η ελληνική οικονομία έχει πάψει να λειτουργεί τόσο σαν μια οικονομία ελεύθερης αγοράς (από την πρέσα του διευθυντηρίου της τρόικας περνάνε όλα πλέον), αλλά γιατί η ψυχολογία και το οικονομικό κλίμα αλλάζουν από τη μια στιγμή στην άλλη, είτε εξαιτίας των αποφάσεων και μέτρων της οικονομικής πολιτικής είτε εξαιτίας των διακυμάνσεων που προκαλεί η διεθνής οικονομική κρίση.
Ετσι, προκαλεί εντύπωση το γεγονός πως τη βελτίωση του δείκτη Οικονομικού Κλίματος από τα μέσα του 2012 και ύστερα η τρόικα δεν την αποδίδει στην εξάλειψη δύο πολύ βασικών αρνητικών παραγόντων, όπως ήταν ο άμεσος κίνδυνος εξόδου της χώρας από την Ευρωζώνη και η πολιτική παραλυσία που απειλούσε την οικονομία στην περίπτωση μετεκλογικής ακυβερνησίας, αλλά τη συνδέει με ένα θετικό παράγοντα, όπως είναι η πίστη στην επερχόμενη ανάκαμψη της οικονομίας.
Ομως, όλοι γνωρίζουμε πως τέτοιοι αυτοματισμοί δεν υφίστανται στην οικονομία και πως τα πράγματα δεν είναι μόνο μαύρο ή άσπρο.
* Απόδειξη το γεγονός ότι ο δείκτης Οικονομικού Κλίματος επιδεινώθηκε τόσο τον Ιούνιο (αυτό πώς και διέφυγε της Ε.Ε.;) όσο και τον Ιούλιο (για τον οποίο ήταν επίσης ενήμερη).
** Σαν να μην έφτανε αυτό, ανεκόπη η τάση επιστροφής των καταθέσεων στις τράπεζες. Ενώ από το τέλος 2009 ώς τον Ιούνιο 2012 οι ελληνικές τράπεζες είχαν απολέσει 87 δισ. καταθέσεων και το αμέσως επόμενο διάστημα ώς τους Φεβρουάριο-Μάρτιο του 2013 ανακτήθηκαν 13 δισ. καταθέσεων, έκτοτε σταμάτησε η αυξητική ροή. Οι καταθέσεις των ελληνικών επιχειρήσεων και νοικοκυριών από 164,079 δισ. ευρώ τον Μάρτιο υποχώρησαν στα 162,286 δισ. τον Απρίλιο, αυξήθηκαν στα 163,39 δισ. τον Μάιο, για να υποχωρήσουν πάλι στα 162,651 δισ. τον Ιούνιο. Δηλαδή, φέτος δεν σημειώνεται πια σημαντική αύξηση καταθέσεων, δεδομένου ότι οι καταθέσεις ήταν 161,451 δισ. ευρώ τον Δεκέμβριο του 2012.
Και αυτό δεν οφείλεται μόνο στην κυπριακή κρίση, αλλά κυρίως στην επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων, που αναγκάζονται να σηκώνουν τα χρήματά τους από τις τράπεζες για να ζήσουν.
** Αν στους δείκτες αυτούς προσθέσουμε την κάμψη του Χρηματιστηρίου Αθηνών κατά 21% από τη μέγιστη φετινή τιμή, τις 1.152 μονάδες στις 900 μονάδες (κλείσιμο περασμένης Πέμπτης), τότε ο δείκτης παραμένει στα ίδια επίπεδα που ήταν στις αρχές του 2013.
** Τέλος, παρατηρείται ανακοπή της πτώσης της απόδοσης των 10ετών ομολόγων, η οποία (απόδοση) παραμένει γύρω στο 10%.
Καταλήγοντας, είναι εξαιρετικά δύσκολο να σκεφθούμε ποιους συγκυριακούς και χρηματοπιστωτικούς δείκτες θεωρεί η Κομισιόν ως βάση των προβλέψεών της για την επικείμενη ανάκαμψη της οικονομίας. Το να προβάλλουμε τα αυξημένα τουριστικά έσοδα του Μαΐου ως βατήρα της ανάκαμψης σημαίνει ότι αγνοούμε την πραγματικότητα της λοιπής οικονομίας, τη συμπεριφορά της οποίας καθορίζει τόσο η ύφεση στην Ευρώπη όσο, κυρίως, τα νέα μέτρα λιτότητας που πλήττουν ήδη το διαθέσιμο εισόδημα στην Ελλάδα (μειώσεις μισθών, φοροκαταιγίδα με ΦΑΠ κ.λπ., απολύσεις σε Δημόσιο και απελευθέρωση απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα, πλειστηριασμοί ακινήτων και κατασχέσεις καταθέσεων για μη εξυπηρετούμενα δάνεια).
Αυτή η πραγματικότητα είναι όλη μπροστά μας και μόλις τώρα αρχίζει να καταγράφεται στους δείκτες Οικονομικού Κλίματος. Αλλά φαίνεται πως η Κομισιόν θεωρεί τον καλλωπισμό της ψυχολογίας των Ελλήνων αρκετό για την επανεκκίνηση της οικονομίας.

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΤΕΡΟΤΥΠΙΑ

ΤΖΑΒΑΡΑΣ: ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΑΠΛΕΚΟΜΕΝΑ

Άρθρο-καταπέλτης του Κώστα Τζαβάρα κατά των διαπλεκομένων επιχειρηματιών των ΜΜΕ, των δημοσίων έργων και των “νταβατζήδων” του Δημοσίου

Αρθρο του Κώστα Τζαβαρά, Βουλευτή Ηλείας της Νέας Δημοκρατίας

ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ (ακόμη και η πιο γενναία) για την δημοσιονομική εξυγίανση της χώρας είναι καταδικασμένη να αποτύχει, αν δεν στηριχθεί σε μία χωρίς έλεος ριζική μεταρρύθμιση του Κράτους και των σχέσεων που «παραδοσιακά» το συνδέουν με την κοινωνία και την οικονομία.

Ενός Κράτους που ως γνωστόν επί δεκαετίες εθίστηκε να μην εξυπηρετεί το γενικό συμφέρον αλλά ικανοποιούσε συντεχνιακά και ατομικά αιτήματα, πολλάκις και αριστερής υποκινήσεως, έχοντας έτσι καταστεί όργανο απονομής προνομίων και παροχής επιδοτήσεων και διευκολύνσεων σε άτομα ή σε κοινωνικές ομάδες που διατηρούσαν σχέσεις στοργής με την εκάστοτε Κυβέρνηση.

ΥΠΟ ΤΙΣ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ έκτακτες συνθήκες η εξακολούθηση αυτής της κατάστασης είναι ικανή να ακυρώσει κάθε θετική συνέπεια που προκύπτει από την εφαρμογή των διαρθρωτικών μέτρων του Μνημονίου. Είναι αδιανόητο την στιγμή που πλήττονται ανηλεώς οι πελατειακές σχέσεις στον τομέα της απασχόλησης στο Δημόσιο να αφήνονται αλώβητες στον χώρο της «διαπλοκής». Να εξακολουθεί δηλαδή υπό τις ευλογίες ή τουλάχιστον υπό την διακριτική ανοχή της Τρόικας και των «σοφών» της Task Force το Κράτος και οι λειτουργοί του να προσφέρουν ευκαιρίες πλουτισμού σε συγκεκριμένους επιχειρηματίες παραβιάζοντας τους κανόνες του ελεύθερου ανταγωνισμού, επειδή προσβλέπουν σε υλικά ή συμβολικά (επικοινωνιακά) ανταλλάγματα.

ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ ΑΠΟ την εποχή του Μποδοσάκη μέχρι την εποχή του Τσοχατζόπουλου οι συνήθεις προνομιακοί εφαψίες της εξουσίας έβγαιναν πάντοτε ωφελημένοι. Περιουσίες ολόκληρες κτίστηκαν άκοπα και δωρεάν αξιοποιώντας ένα «συστατικό γράμμα» από κάποιον υψηλά ιστάμενο ή ένα «καλό συμβόλαιο» που καταρτίστηκε κατ’ απόκλιση από τους κανόνες της ισχύουσας νομοθεσίας και μάλιστα σε αρκετές περιπτώσεις και υπό τις ευλογίες του Ελεγκτικού Συνεδρίου (βλ. επίκληση λόγου συγγνωστής πλάνης για τη νομιμοποίηση παρανόμων δημοσίων συμβάσεων).

ΣΗΜΕΡΑ ΟΜΩΣ ΜΑΖΙ με τα κλειστά επαγγέλματα που κατ’ επιταγή της Τρόικας έχουν απελευθερωθεί μέχρις ανασκολοπισμού (οι παραδοσιακές επαγγελματικές τάξεις των δικηγόρων, των συμβολαιογράφων, των δικαστικών επιμελητών κ.α.) είναι ανάγκη εθνική και δημοκρατική να διαλυθούν τα κλειστά κυκλώματα των «διαπλεκομένων» επιχειρηματιών του τομέα κυρίως των ΜΜΕ, των δημοσίων έργων και των προμηθειών του Δημοσίου.

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΑΥΤΟ δεν συμβιβάζεται με το πνεύμα της μεταρρύθμισης που πρέπει να επικρατήσει, είναι ανάγκη σήμερα να αποκτήσει η χώρα ένα σύγχρονο αποτελεσματικό Κράτος που θα παίρνει επιτελικές αποφάσεις για την οργάνωση της κοινωνίας και την λειτουργία των θεσμών ώστε να διασφαλίζεται η κοινωνική συμβίωση με όρους ελευθερίας, δικαιοσύνης, διαφάνειας, ισότητας και αλληλεγγύης.

ΕΑΝ ΛΟΙΠΟΝ αληθεύει η παραδοχή ότι η Τρόικα εκτός των άλλων ενδιαφέρεται αληθινά για τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν στον δημόσιο τομέα, τότε πρέπει να μας εξηγήσει πώς συμβαίνει να μην έχει μέχρι σήμερα απαιτήσει να καταργηθούν τα προνόμια που συνδέονται με την άσκηση από ιδιώτες κατά παραχώρηση δημοσίων υπηρεσιών!

ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΚΑΝΑΛΙΑ, λόγου χάρη, κατά παράβαση του άρθρου 15 παρ. 2 του Συντάγματος λειτουργούν όχι μόνο χωρίς τον άμεσο έλεγχο του Κράτους αλλά ουσιαστικά εκμεταλλεύονται δημόσια αγαθά, όπως εκείνα των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών συχνοτήτων χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Πλουτίζουν υλικά και συμβολικά (αύξηση επιρροής και πολιτικής ισχύος) εις βάρος όλης της κοινωνίας και του Δημοσίου.

ΑΥΤΗ Η ΔΩΡΕΑΝ παράνομη κατοχή και χρήση από ιδιωτικές επιχειρήσεις δημοσίων αγαθών, διαιωνίζει μέχρι σήμερα ένα απαράδεκτο καθεστώς πελατειακών σχέσεων, που είναι ασυμβίβαστο με το πνεύμα που πρέπει να διαπνέει τις μεγάλες μεταρρυθμιστικές αλλαγές του Κράτους.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ΧΑΘΗΚΕ η ευκαιρία μαζί με την ίδρυση του νέου φορέα της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης να νομοθετηθούν διαδικασίες, θεσμοί και όροι, που θα τακτοποιούσαν το χάος που επικρατεί στον χώρο της ιδιωτικής τηλεόρασης από το οποίο επωφελείται σκανδαλωδώς μία δράκα επιχειρηματιών που κάποιοι (αν όχι και οι περισσότεροι) απ’ αυτούς έχουν κατηγορηθεί ότι αποτελούν το άτυπο ιερατείο της διαπλοκής, μεταξύ οικονομικής και πολιτικής εξουσίας.

ΤΑ ΠΡΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ διαπλοκής είναι αδιανόητο να διατηρούνται αλώβητα όταν χιλιάδες πολίτες -στο όνομα της αναγκαίας μεταρρύθμισης του Κράτους- απολύονται από το Δημόσιο, ή βλέπουν καθημερινά την ζωή τους να απειλείται από την φτώχεια. Η οικονομική κρίση δεν θα τελειώσει αν δεν σημάνει για την Ελλάδα και το τέλος των παραδοσιακά και πελατειακά κρατικοδίαιτων επιχειρήσεων που με την ανοχή αλλά και την διευκόλυνση σε κάποιες περιπτώσεις του κράτους έχουν αχρηστεύσει τον ελεύθερο ανταγωνισμό κυρίως στον τομέα των δημοσίων έργων και των προμηθειών του Δημοσίου. Αλήθεια κανείς δεν βρέθηκε να «καρφώσει» στην Τρόικα τον αναχρονισμό αυτό.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΒΓΟΥΝ στο φως όλες οι μαύρες και κρυφές πτυχές της οικονομικής δραστηριότητας όσων έχουν πλουτίσει στην διάρκεια των τελευταίων τριάντα χρόνων με δημόσια χρήματα που στέρησαν από άλλους. Αλλά και η altera pars της διαπλοκής οι «παραδοσιακοί» φορείς της πολιτικής εξουσίας είναι αδιανόητο να περάσουν απέναντι, δηλαδή στην μετά την κρίση εποχή, χωρίς να υποστούν τον «καθαρτήριο» έλεγχο νομιμότητας των αποκτημάτων τους. Για πολλούς -πρώην και εν ενεργεία πολιτικούς- θρυλείται ότι διέθεταν λογαριασμούς στο εξωτερικό, που δεν έχουν δηλωθεί στο «πόθεν έσχες». Κάποιοι μάλιστα λέγεται ότι συμμετέχουν και σε υπεράκτιες εταιρείες.

ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ να φορολογούνται απηνώς οι πολίτες που ανήκουν στην μεσαία τάξη (ιδιοκτήτες ακινήτων, μικροί και μέσοι επιχειρηματίες, στελέχη επιχειρήσεων κ.α.) χωρίς μέχρι σήμερα να έχει ελεγχθεί η προέλευση του πλούτου που κρύβεται κάτω από τις υπεράκτιες (off-shore) επιχειρήσεις και να εκκρεμεί ο έλεγχος των καταθέσεων Ελλήνων στο εξωτερικό.

ΒΕΒΑΙΑ, ΤΟ ΠΛΕΟΝ ενδιαφέρον είναι να καταστεί επί τέλους γνωστό πόσοι και ποιοι από τους υπόλογους σε δημόσια λογοδοσία πολίτες έχουν κρύψει νόμιμα ή μαύρα πλούτη σε τέτοιες εταιρείες. Καμία ριζική μεταρρύθμιση που γίνεται με πολιτικά μέσα δεν πρόκειται να επιτύχει τον στόχο της, αν δεν αποδείξουν την νομιμότητα των δικών τους αποκτημάτων όσοι παίρνουν τις επώδυνες για την κοινωνία αποφάσεις.

Η ΡΕΤΣΙΝΙΑ ΤΗΣ «κλεπτοκρατίας» δεν πρόκειται να εξαλειφθεί με διακηρύξεις και εξορκισμούς, αλλά με ενδελεχείς και εμπεριστατωμένους ελέγχους στην περιουσιακή κατάσταση όλων ανεξαιρέτως των προσώπων που συγκροτούν την οικονομική και την πολιτική ελίτ της χώρας. Αλλά είναι εύλογο το ερώτημα: γιατί άραγε η Τρόικα δεν έχει συμπεριλάβει στις «προαπαιτούμενες δράσεις» και την εξάλειψη της «διαπλοκής» που έχει οδηγήσει πελατειακά και αθέμιτα πακτωλό δημοσίου χρήματος σε συγκεκριμένους αποδέκτες και αποδεδειγμένα είναι πηγή άδηλου πλουτισμού;

ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΡΙΑΣ ΑΞΙΟ γιατί δεν ζητεί η Τρόικα να ελεγχθούν οι δημόσιες προμήθειες και τα μεγάλα δημόσια έργα ξεκινώντας από την προετοιμασία των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 μέχρι σήμερα. Γιατί δεν δημοπρατούνται μέχρι σήμερα προς όφελος του Δημοσίου οι ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές συχνότητες. Γιατί δεν αναζητούνται από τις αρμόδιες διεθνείς αρχές στοιχεία για συμμετοχή σε υπεράκτιες εταιρείες και για ύπαρξη τραπεζικών λογαριασμών σε διεθνείς φορολογικούς ή τραπεζικούς παραδείσους Ελλήνων πολιτών που είναι υπόχρεοι σε δήλωση «πόθεν έσχες».

ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ στοιχειώδεις υποχρεώσεις μιας πολιτείας που αναγνωρίζει ότι οι θυσίες των πολιτών για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, οφείλουν να κατανέμονται δίκαια και αναλογικά. Διαφορετικά, κάθε ανισομερής κατανομή σε βάρος της μεγάλης πλειοψηφίας των μεσαίων και ασθενέστερων στρωμάτων της κοινωνίας υπέρ των «παραδοσιακών» εφαψιών της πολιτικής εξουσίας, συσπειρώνει την δυναμική μιας δίκαιης οργής ικανής να σαρώσει στο πέρασμα της θεσμούς και πρόσωπα.
 

ΠΗΓΗ: PARASKHNIO ΚΑΙ NEWSNOW

7 μύθοι και 1 βεβαιότητα για το ελληνικό δημόσιο

7 μύθοι και 1 βεβαιότητα για το ελληνικό δημόσιο

Μύθος 1ος: Ο αριθμός των ΔΥ δεν είναι μεγάλος, βρίσκεται στο μέσο όρο των χωρών της Ευρώπης. Πράγματι, αν συγκρίνουμε τον αριθμό των ΔΥ με τον πληθυσμό, είμαστε στο μέσο όρο. Αν όμως τον συγκρίνουμε με τον αριθμό όσων εργάζονται (αφαιρέσουμε δηλαδή συνταξιούχους και ανέργους) τότε είμαστε πολύ υψηλότερα από τα ευρωπαϊκά αντίστοιχα. Έχουμε συνολικά 4.7 εκατομμύρια οικονομικά ενεργούς πολίτες, από τους οποίους 1.5 εκ. άνεργοι και 900 χιλ. ΔΥ. Ταυτόχρονα, έχουμε 2.8 εκ. συνταξιούχους. Είναι λοιπόν μαθηματικά αδύνατον να συντηρηθεί στις παρούσες συνθήκες αυτό το κράτος (περαιτέρω μείωση των μισθών θα σήμαινε ακόμη μεγαλύτερη σπατάλη, αφού εντωμεταξύ θα χάναμε και τις όποιες δημόσιες υπηρεσίες παρέχονται σήμερα).
Μύθος 2ος: Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν είναι αρκούντως παραγωγικοί. Ελλείψει αξιολόγησης, στο δημόσιο συναντά κανείς κάθε καρυδιάς καρύδι. Υπάρχουν επίορκοι, τεμπέληδες και κοπανατζήδες, όπως υπάρχουν και άνθρωποι που με το φιλότιμό τους κρατούν στην πλάτη ολόκληρη τη δημόσια διοίκηση. Η συνολικά χαμηλή παραγωγικότητα του ελληνικού δημοσίου, οφείλεται κυρίως στην έλλειψη μηχανοργάνωσης (που κανονικά θα οδηγούσε σε αποχωρήσεις), στην κακή κατανομή του προσωπικού, στην έλλειψη αξιολόγησης και στην έλλειψη κινήτρων και ποινών. Η πολυνομία και η υπερβολική γραφειοκρατία (προϊόντα συχνά του υπερπληθυσμού υπαλλήλων και οργανισμών) επίσης δεν βοηθούν στην άνοδο της παραγωγικότητας. Ταυτόχρονα, υπάρχουν άνθρωποι με πολλά προσόντα και ικανότητες, που προσλήφθηκαν μέσα από αδιάβλητους διαγωνισμούς, όπως υπάρχουν και άνθρωποι χωρίς προσόντα και χωρίς ικανότητες, που προσλήφθηκαν ρουσφετολογικά – οι τελευταίοι μάλιστα βρίσκονται συχνότερα σε θέσεις ευθύνης…! Είναι λάθος λοιπόν να βάζουμε όλους τους ΔΥ στο ίδιο τσουβάλι.
Μύθος 3ος: Η απόλυση μερικών χιλιάδων ΔΥ θα φέρει περαιτέρω ύφεση, αφού θα μειωθεί ακόμη περισσότερο η κατανάλωση. Αυτό είναι λάθος! Οι μισθοί των ΔΥ – που υποτίθεται ότι θα χαθούν από την κατανάλωση αν αυτοί απολυθούν – δε φυτρώνουν στα δέντρα. Αφαιρούνται μέσω φόρων και εισφορών από την αγορά! Τα χρήματα λοιπόν που θα ξόδευαν οι απολυμένοι ΔΥ, απλώς θα τα ξοδέψουν οι ιδιώτες που τους πλήρωναν με τους φόρους τους ή θα μείνουν στις τσέπες των καταστηματαρχών, που τώρα θα χρειάζεται να πληρώνουν χαμηλότερους φόρους και χαράτσια.
Μύθος 4ος: Η απόλυση μερικών χιλιάδων ΔΥ θα επιδεινώσει την ανεργία. Στην πραγματικότητα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: Η διατήρηση θέσεων στο δημόσιο τομέα, είναι αυτή που προκαλεί την ανεργία! Με το μέσο μισθό του δημοσίου να είναι περίπου 2,5 φορές μεγαλύτερος από το μέσο μισθό στον ιδιωτικό τομέα, η διατήρηση κάθε θέσης στο δημόσιο κοστίζει στην απώλεια 2,5 θέσεων στον ιδιωτικό τομέα, αν υποθέσουμε ότι μια επιχείρηση έχει ισοσκελισμένο ισολογισμό. Αν μάλιστα μια επιχείρηση έχει ζημιές (η πλειοψηφία σήμερα) ο αριθμός των θέσεων που θα χαθούν και φέτος από τον ιδιωτικό τομέα, μπορεί να είναι 3 ή και 4 φορές ο αριθμός των δημόσιων θέσεων που θα διατηρηθούν.
Μύθος 5ος: Όσο μεγαλύτερο δημόσιο έχουμε, τόσο περισσότερες δωρεάν υπηρεσίες απολαμβάνουμε. Η παραπάνω παραδοχή αποτελεί τη βασικότερη παρανόηση της σύγχρονης Ελλάδας. Δωρεάν υπηρεσίες ΔΕΝ υπάρχουν. Κάθε υπηρεσία κοστίζει σε υλικά, ενέργεια και εργατοώρες, που κάποιος πληρώνει. Αυτός ο κάποιος είμαστε εμείς! Τις μεν ιδιωτικές υπηρεσίες τις πληρώνουμε απευθείας, τις δε δημόσιες μέσω των φόρων, των εισφορών αλλά και των δανείων που η χώρα λαμβάνει στο όνομά μας. Αυτό που κάνει το κράτος στην ουσία, είναι να διαχειρίζεται για εμάς, μέρος των χρημάτων μας.
Μύθος 6ος: Όντας απρόσωπο, το δημόσιο διασφαλίζει πιο δίκαιες υπηρεσίες προς τον πολίτη. Σε αντίθεση, οι ιδιώτες σκέφτονται μόνο το κέρδος τους. Κι όμως! Το δημόσιο χρησιμοποιείται κατεξοχήν για την ικανοποίηση ρουσφετιών και την εξυπηρέτηση ημετέρων. Ταυτόχρονα, η παραπάνω παραδοχή, λαμβάνει – λανθασμένα – ως δεδομένο πως, η επιδίωξη κέρδους είναι κακό πράγμα. Στην πραγματικότητα, όταν το κράτος φροντίζει για την τήρηση των νόμων, η επιδίωξη κέρδους είναι επωφελής για τους καταναλωτές: ο ιδιώτης έχει συμφέρον να γίνεται όλο και καλύτερος, όλο και φθηνότερος από τους ανταγωνιστές του, αν θέλει να διασφαλίσει την κερδοφορία του. Επί πλέον, όσο κερδίζει αυτός τόσο αυξάνονται και οι φόροι που πληρώνει. Καμία χώρα δεν κέρδισε από το να έχει πολλές ζημιογόνες επιχειρήσεις. Από την άλλη, υπάρχουν πράγματι ορισμένες κοινωνικές λειτουργίες, που είτε αφορούν την ίδια τη λειτουργία του πολιτεύματος, είτε είναι από τη φύση τους μονοπωλιακές. Αμφότερες θα ήταν επικίνδυνο να ανατεθούν σε ιδιώτες. Παραδείγματα των πρώτων αποτελούν η άμυνα, η αστυνόμευση, η απονομή δικαιοσύνης, η προστασία του περιβάλλοντος, η άσκηση προνοιακής πολιτικής κ.α. και των δεύτερων η διαχείριση δικτύων, όπως αυτό για τη μεταφορά (αλλά όχι την παραγωγή ή τη διανομή) ηλεκτρικής ενέργειας, οι αγωγοί φυσικού αερίου, πετρελαίου και νερού, το σιδηροδρομικό δίκτυο (αλλά όχι τα τραίνα που κινούνται σ’ αυτό) κ.α.
Μύθος 7ος: Η χώρα μπορεί με κάποιο τρόπο να γλιτώσει από την κρίση, χωρίς να αναγκαστεί να καταφύγει σε απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. Αυτός ο μύθος συντηρείται για λόγους που θα εξηγηθούν αμέσως παρακάτω. Για να ξεφύγουμε από την κρίση, χρειάζεται να αυξηθεί το ΑΕΠ. Το ΑΕΠ αυξάνεται από την παραγωγή του ιδιωτικού τομέα, ο οποίος αυτή τη στιγμή στραγγαλίζεται για να διατηρηθεί το δημόσιο στο σημερινό του μέγεθος. Είναι λοιπόν αναπόφευκτο να γίνουν κάποιες απολύσεις. Ζητούμενο είναι αυτές να γίνουν δίκαια και συντεταγμένα κι όχι οριζόντια. Η παρελκυστική τακτική της τρικομματικής κυβέρνησης, καθώς και οι περί του αντιθέτου ρητορείες της αντιπολίτευσης, δεν προσφέρουν καλές υπηρεσίες στη χώρα. Το αποτέλεσμα αυτών των τακτικών θα είναι να οδηγηθούμε σε άτακτες και βιαστικές απολύσεις (χωρίς δηλαδή καν τη στοιχειώδη αξιολόγηση ή την εξέταση των συνθηκών κάτω από τις οποίες έγινε η κάθε πρόσληψη) κάτω από συνθήκες ακόμη μεγαλύτερης χρονικής και οικονομικής πίεσης.
Πολύ φοβούμαι όμως, πως αυτή είναι η προτίμηση των κυβερνώντων! Όπως ευκολότερα δικαιολογείς μια απευθείας ανάθεση για κατεπείγον έργο, έτσι και ευκολότερα διατηρείς στη θέση τους ανθρώπους που προσλήφθηκαν με αναξιοκρατικές διαδικασίες, όταν ο χρόνος και οι συνθήκες πιέζουν. Σημειώνω λοιπόν ότι η άμεση έναρξη διαδικασιών αξιολόγησης και απομάκρυνσης όσων κρίνονται ακατάλληλοι είναι ΚΑΙ προς το συμφέρον των καλών και άξιων δημόσιων υπαλλήλων. Ακόμη όμως κι αν αυτό δεν επιτευχθεί, η μείωση του σημερινού μεγέθους του δημοσίου εξακολουθεί πάραυτα να αποτελεί αναπόφευκτη ανάγκη. Η κοινωνία ήδη βρίσκεται στα όριά της, από τους φόρους που της επιβάλλονται.
*Ο Γιώργος Καραβάνας είναι μοριακός Βιολόγος

ΠΗΓΗ: http://gkaravanas.wordpress.com

ΠΕΡΙ ΔΗΘΕΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΑΥΤΟΜΑΤΙΣΜΟΥ

Μαθανε τωρα τον κοινωνικο αυτοματισμο. Βλεπετε ειναι κοινωνικος αυτοματισμος να γινουν απολυσεις λουφαδορων και επιορκων ενω δεν ειναι να αναγκαζεις τον ιδιωτικο τομεα να απολυει με τους φορους και τα χαρατσια που βαζεις για να καλυψεις το ελλειμα που παραγει το δημοσιο με τους υπεραριθμους υπαλληλους;

Eurostat: Παραμένει "πρωταθλήτρια Ευρώπης" στην ανεργία η Ελλάδα

Eurostat: Παραμένει "πρωταθλήτρια Ευρώπης" στην ανεργία η Ελλάδα

Τον υψηλότερο δείκτη ανεργίας στην ΕΕ εξακολουθεί να κατέχει η Ελλάδα, με συνολικό ποσοστό 26,9% και 58,7% για τους νέους κάτω των 25 ετών, τον Απρίλιο του 2013, σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (Eurostat) που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα.

Σημειώνεται ότι τα στοιχεία της Εurostat για την ανεργία στην ΕΕ αφορούν τον Ιούνιο του 2013, ενώ για την Ελλάδα αφορούν τον Απρίλιο του 2013.

Σύμφωνα με τη Eurostat, τον Ιούνιο του 2013, η ανεργία στην Ευρωζώνη παρέμεινε σταθερή στο 12,1% για τέταρτο συνεχή μήνα, ενώ στην «ΕΕ των 27» η ανεργία μειώθηκε ελαφρώς στο 10,9% από 11% τον Μάιο.

Επιπλέον, για πρώτη φορά στη διάρκεια της τελευταίας διετίας, ο αριθμός των ανέργων πολιτών στην ευρωζώνη σημείωσε μικρή πτώση κατά 24.000 τον Ιούνιο σε σχέση με τον Μάιο.

Στην «ΕΕ των 27», ο αριθμός των ανέργων μειώθηκε κατά 32.000 σε σχέση με το Μάιο.

Συνολικά, καταγράφονται 26,424 εκατομμύρια άνεργοι στην ΕΕ και 19,266 εκατομμύρια άνεργοι στην ευρωζώνη.

Τα υψηλότερα επίπεδα ανεργίας στην ΕΕ καταγράφονται στην Ελλάδα (26,9% τον Απρίλιο), στην Ισπανία (26,3%) και στην Πορτογαλία (17,4%). Τα χαμηλότερα ποσοστά ανεργίας σημειώθηκαν στην Αυστρία(4,6%), στη Γερμανία (5,4%), στο Λουξεμβούργο (5,7%) και στην Ολλανδία (6,8%).

Εξάλλου, η μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας μέσα σε ένα χρόνο καταγράφεται στην Κύπρο (από 11,7% σε 17,3%) και στην Ελλάδα (από 23,6% τον Απρίλιο του 2012 σε 26,9% τον Απρίλιο του 2013).

Σε ό,τι αφορά την ανεργία των νέων κάτω των 25 ετών, παραμένει σε επίπεδα ρεκόρ τόσο στην ΕΕ, όσο και στην ευρωζώνη. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Εurostat, τον Ιούνιο του 2013 η ανεργία των νέων διαμορφώθηκε στο 23,2% στην ΕΕ και στο 23,9% στην ευρωζώνη.

Συνολικά, καταγράφονται 5,512 εκατομμύρια άνεργοι νέοι στην ΕΕ και 3,526 εκατομμύρια στην ευρωζώνη.

Τα υψηλότερα επίπεδα ανεργίας για τους νέους στην ΕΕ, καταγράφονται στην Ελλάδα (58,7% τον Απρίλιο του 2013), στην Ισπανία (56,1%), στην Πορτογαλία(41%) και στην Ιταλία (39,1%). Τα χαμηλότερα ποσοστά καταγράφονται στη Γερμανία (7,5%), στην Αυστρία (9,3%) και στην Ολλανδία (11%).

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι το ποσοστό ανεργίας στην Ελλάδα σημείωσε μικρή άνοδο από 26,8% τον Μάρτιο σε 26,9% τον Απρίλιο. Συνολικά, στην Ελλάδα ο αριθμός των ανέργων έφτασε τα 1,338 εκατομμύρια. Το ποσοστό ανεργίας στους άνδρες διαμορφώθηκε στο 24,2% τον Απρίλιο και στις γυναίκες στο 30,5%.

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ 

ΙΣΟΠΕΔΩΣΑΝ ΤΟΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ

Ισοπεδωσαν αδικα τον ιδιωτικο τομεα με τους 1.500.000 ανεργους και τις χιλιαδες κλειστες επιχειρησεις και δημιουργουν πανικο για το 2% των δημοσιων υπαλληλων που θα απολυθει. Αυτο ειναι αδικο πρωτα για τους ικανους δημοσιους υπαλληλους που βλεπουν τον μισθο τους να πετσοκοβεται για να μην θιγει κανενας τεμπελης, αργοσχολος, επιορκος ή με πλαστα δικαιολογητικα υπαλληλος και παει στο σπιτι του. Ντροπη σας. Κοπριτες συνδικαλιστες. Οσο για το παραμυθι αριστεριστικης προελευσης ότι οποιος δεν αντιδρα τωρα θα ερθει η δικη του σειρα καλυτερα, να μην το ξαναπουν. Γιατι η σειρα 1.500. 000 ανεργων ηρθε περασε και κανεις δεν τους συμπαρασταθηκε. Αντε γιατι παραγινε το θρασος και η κουτοπονηρια σε αυτον τον τοπο. Επισης ας σταματησουν να μιλουν δηθεν για αυξηση της ανεργιας γιατι για καθε εναν δημοσιο υπαλληλο που διατηρειται στην θεση του ενω δεν αξιζει χανουν την δουλεια τους τρεις του ιδιωτικου τομεα απο τα χαρατσια και τους φορους για τις δαπανες της κομματικης πελατειας. Ειμαι ασφαλώς μαζι με τους εργατικους και εντιμους δημοσιους υπαλληλους που τοσα χρονια αναγκαζονται να θεωρουν συναδελφους τους ολα τα σαπροφυτα και λαμογια του κομματικου σωληνα. Οσο για το αλλο παραμυθι ότι θα λειψουν τα λεφτα του δημοσιου απο την αγορα μα καλα ακομη να καταλαβετε πως το παρτι με ρευστοτητα απο μισθους που εδινε το κρατος με δανεικα τελειωσε και πρεπει η χωρα να φτιαξει νεο μοντελο αναπτυξης με την ιδιωτικη πρωτοβουλια να παράγει νέο πλούτο και την εξωστρεφεια να κυριαρχουν;